طرفداران اين نظريه، از جمله امام‌خمينى، بر اين باورند كه «هيچ حركتى و عملى از فرد يا جامعه نيست، مگر اينكه مذهب اسلام براى آن حكمى مقرر داشته است.»[٢]

به باور اينان، «فقه، تئورى واقعى و كامل اداره انسان و اجتماع از گهواره تا گور است.»[٣] و در اين مسير، هيچ‌يك از نيازهاى بشرى را بى‌پاسخ نگذاشته و فراموش نكرده است:

فقهى ... كه با زبان ايشان [امام صادق (ع)] بسط پيدا كرده است، براى احتياج بشر از اول تا آخر، هر مسئله‌اى پيش بيايد، مسائل مستحدثه، مسائلى كه بعدها پيش آيد ... اين فقه از عهده جوابش برمى‌آيد.[٤]

اين سخن به اين معنا نيست كه هرچه بشر در هزاره سوم هم نياز دارد، عيناً در قرآن يا روايات معصومان آمده است؛ بلكه همچنان كه خود ائمه نيز فرموده‌اند،[٥] در

[١]. بنگريد به: ميرزاحسين نائينى، تنبيه الامّه و تنزيه الملّه، ص ١٣٣- ١٣٠؛ غلامحسين زرگرى‌نژاد، رسائل مشروطيت، ص ٦٠٦؛ سيدمحمدباقر صدر، اقتصادنا، ص ٤٠؛ جمعى از نويسندگان، الاجتهاد و الحياه، ص ٤٩ و ٥٠؛ مرتضى مطهرى، اسلام و مقتضيات زمان، ص ٢٩١ و ٣٦٨؛ همو، خاتميت، ص ١٣٥.

[٢]. سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٥، ص ٣٨٩.

[٣]. همان، ج ٢١، ص ٢٨٩.

[٤]. همان، ج ٢٠، ص ٤٠٩.

[٥]. بنگريد به: محمدبن حسن حرعاملى، وسائل الشيعه، ج ٢٧، ص ٦١ و ٦٢، ح ٥١ و ٥٢.