امام‌خمينى پس از نوزده روز حبس در زندان قصر، به زندانى در پادگان نظامى عشرت‌آباد منتقل شد. امام در سلول انفرادى، به مطالعه كتاب‌هاى تاريخ معاصر، از جمله تاريخ مشروطيت ايران و كتاب نگاهى به تاريخ جهان، اثر جواهر لعل نهرو پرداخت.

موج اعتراضات مردم نسبت به زندانى شدن مرجع و رهبرشان روبه فزونى بود و رژيم كه از تكرار قيام پانزدهم خرداد بيمناك بود، ناگزير شد در يازدهم مرداد ١٣٤٢ حضرت امام را از زندان آزاد كند؛ اما براى آنكه بتواند اوضاع را تحت‌كنترل داشته باشد، با بازگشت امام به قم مخالفت كرد. به همين دليل او را به منزلى در اطراف تهران- داوديه- منتقل كرد تا رفت‌وآمدها و عملكرد او را زير نظر داشته باشد.

مردم تهران به‌محض اطلاع از آزادى حضرت امام، به‌سمت داوديه به راه افتادند؛ طولى نكشيد كه سيل جمعيت از شهرهاى اطراف نيز روانه محل سكونت امام شد. مردم اين پيروزى را جشن گرفتند و بازار تهران چراغانى شد. مأموران ساواك برخى از وقايع آن روزها را چنين گزارش كرده‌اند:

به طورى كه مأمور تلفنى گزارش مى‌دهد، به علت آزاد شدن آيت‌الله خمينى، بازارى‌ها بازار را چراغانى كرده و پرچم زده‌اند و بعضى‌ها نيز در جلوى مغازه خود، عكس آيت‌الله خمينى را آويزان كرده‌اند ....[٢]

حضرت امام چند روز بعد به منزلى در قيطريه تهران منتقل شدند و تا هجدهم فروردين ١٣٤٣ در همين محل، تحت‌نظر ساواك بودند.

شاه با اين تصور كه برخورد رژيم با قيام پانزدهم خرداد، موجى از ترس و

[١]. حسين فردوست، ظهور و سقوط سلطنت پهلوى، ج ١، ص ٥١٧- ٥١٠.

[٢]. پرونده امام در ساواك، ج ٣، ش ٦٤٩.