امام‌خمينى در دوران حضور در نجف، علاوه بر پيگيرى تحولات سياسى و ارائه رهنمودهاى لازم براى ادامه مبارزه، حوزه تدريس پررونقى يافت و برخلاف گمان دستگاه حاكم ايران كه تصور مى‌كرد امام در ميان علماى بزرگ حوزه علميه نجف، منزوى و به فراموشى سپرده خواهد شد، مركز توجه طلاب فاضل و انقلابى گرديد.

ايشان در كنار تدريس و تأليف، همچنان مسائل سياسى ايران و جهان اسلام را به‌دقت زير نظر داشت و از طريق نامه‌ها و پيام‌هاى محرمانه، رهنمودهاى لازم را مطرح مى‌كرد. به‌علاوه، امام در دوران سيزده ساله اقامت در نجف، با وجود تحمل فشارهاى فراوانى كه از سوى مرتجعين حوزه بر او وارد مى‌شد و نيز كارشكنى‌هاى عمّال ساواك و نيروهاى امنيتى عراق، توانست از طريق ارسال پيام و ارتباط با برخى از نخبگان و انقلابيان جهان اسلام، زمينه‌هاى اوليه بيدارى امت اسلامى را فراهم سازد.[٢] امام و ياران او در اين سال‌ها تلاش كردند تا حوزه و دانشگاه را به‌هم نزديك كنند و از انرژى فراوان اين دو، براى پيشبرد اهداف مقدس نهضت بهره گيرند.[٣]

يكى از مهم‌ترين حركت‌هاى علمى و سياسى امام‌خمينى، شروع درس‌

[١]. بنگريد به: عليرضا شجاعى‌زند، برهه انقلابى در ايران، ص ٩ و ١٠.

[٢]. براى نمونه بنگريد به: سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٢، ص ٣٢٢؛ ج ٣، ص ١، ٤، ١٧٤ و ١٧٦؛ نيز بنگريد به: سيد حميد روحانى، نهضت امام‌خمينى، ج ٢، ص ٥٤٧- ٥٣٠ و ٦١٦.

[٣]. براى نمونه بنگريد به: سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٢، ص ٤٣٧ و ٤٨٧؛ ج ٣، ص ١١٣ و ١٧٠؛ همچنين بنگريد به: سيدحميد روحانى، نهضت امام‌خمينى، ج ٢، ص ٦٩٦- ٦٣١.