شاه، نقشه بسيار زيركانه‌اى را براى وارد آوردن فشار به امام و ديگر مخالفان طراحى كرد. رژيم با دستاويز قرار دادن حقوقى كه بانوان با لغو اين لايحه از دست داده‌اند، تلاش كرد با برگزارى مراسم‌هاى جشن و پايكوبى در روز هفدهم دى- سالروز كشف حجاب به دست رضاخان- خواست زنان و دختران جامعه را مخالف خواسته‌هاى علما و مردم متدين جامعه قلمداد كند.

امام به محض اطلاع از تصميم رژيم، به مقامات دولتى پيغام داد كه اگر در اين روز جشنى برگزار شود، از علما و مراجع خواهد خواست آن روز را به مناسبت «فاجعه مسجد گوهرشاد مشهد» كه طى آن صدها نفر از مردم، تنها به جرم مخالفت با كشف حجاب به شهادت رسيدند، عزاى ملى اعلام كنند. و بدين‌سان با هوشيارى حضرت امام، رژيم بار ديگر مجبور به عقب‌نشينى شد و برنامه برگزارى جشن را لغو كرد.

اگرچه روشن بود كه پشت سر همه نقشه‌هاى دولت، شخص شاه قرار دارد، تا اين زمان هنوز جرقه‌هاى نخستينِ انقلاب بر خرمن رژيم نيفتاده بود؛ زيرا ظاهراً تمامى اين برنامه‌ها مربوط به هيئت دولت بود و روى سخن حضرت امام نيز- در ظاهر- با هيئت دولت بود، نه شخص شاه.

نخستين جرقه‌هاى انقلاب زمانى به‌وقوع پيوست كه شاه گمان كرد اگر خود، مستقيماً وارد صحنه شود، خواهد توانست به تعهدات خود نسبت به آمريكا جامه‌عمل پوشاند و از مخالفت‌هاى علما نيز خواهد رهيد. شاه با اين ذهنيت، در نوزدهم دى‌ماه ١٣٤١ برنامه رفورم خود را با نام «اصول شش‌گانه انقلاب سفيد» اعلام كرد و آن را به رفراندوم گذاشت. انقلاب سفيد شاه چيزى نبود جز اصلاحاتى كه آمريكا با عنوان «انقلاب از بالا» به كشورهاى جهان سوم توصيه مى‌كرد.

بلافاصله علما و مراجع تشكيل جلسه دادند و به بررسى اين طرح پرداختند. پيرو اين جلسات، نماينده‌اى- آيت‌الله كمالوند- را به دربار فرستادند تا از ابعاد و