حضرت امام همگام با تلاش براى شكستن آخرين دژهاى مقاومت رژيم، در صدد بود تا با رساندن پيام انقلاب به گوش ملت‌ها، افكار عمومى جهان را نسبت به حقيقت انقلاب و ماهيت رژيم آگاه سازد و از اين طريق، دولت‌هاى دوست و حامى شاه را از رژيم رو به زوال وى نااميد سازد.

ايران در چند ماهه پيش از پيروزى انقلاب‌

پس از شهادت آيت‌الله مصطفى خمينى، خروش انقلاب در ايران بالا گرفت و با حضور امام در فرانسه روزبه‌روز بر شدت آن افزوده شد. حوادث يكى پس ازديگرى رقم مى‌خورد و دستگاه حاكم نه‌تنها قادر به كنترل جريان انقلاب نبود، بلكه حتى از درك درست آن نيز ناتوان شده بود. شاه از مردادماه ١٣٥٦ تا دى‌ماه ١٣٥٧ چهار نخست‌وزير تعويض كرد؛[٣] اما هيچ‌كدام توان سركوب يا مهار

[١]. مايكل لدين و ويليام لوئيس، هزيمت يا شكست رسواى آمريكا، ص ١٣٧.

[٢]. ميشل فوكو، ايرانى‌ها چه رؤيايى در سر دارند؟، ص ٣٥ و ٣٦.

[٣]. در تاريخ دوازدهم مردادماه ٥٦ دولت اميرعباس هويدا سقوط مى‌كند و جمشيد آموزگار تشكيل كابينه مى‌دهد. كابينه آموزگار نيز در شهريور ٥٧ جاى خود را به دولت شريف‌امامى مى‌دهد. اين دولت نيز بيش از سه ماه دوام نمى‌آورد و در تاريخ چهاردهم آبان ٥٧ دولت نظامى ازهارى تشكيل مى‌شود. دولت نظامى نيز در كمتر از دو ماه سقوط مى‌كند و در تاريخ نهم دى‌ماه ٥٧ به پيشنهاد آمريكا، بختيار تشكيل كابينه مى‌دهد.