حضرت امام با درك عميقى كه از شرايط ايران و روحيه مردم داشت، در آستانه اوج‌گيرى حركت انقلابى، از آن به‌عنوان «جنبش و بيدارى عمومى» كه به آن «اميدها» دارند، ياد كرد و فرمود:

اين بيدارى و تنفر عمومى، موقت و زودگذر نيست و تا پايان دادن به دستگاه جباران و خاتمه دادن به ظلم ستمكاران ادامه دارد.[٢]

ايشان در پيامى در دوم بهمن ١٣٥٦ خوش‌بينى خود را نسبت به آينده چنين‌ابراز كردند:

به ملت شريف ايران مژده مى‌دهم كه رژيم جائرانه شاه، نفس‌هاى آخرش را مى‌كشد. من به ملت ايران ... نويد پيروزى مى‌دهم.[٣]

امام در برخى از فرازهاى سخنان يا پيام‌هايش به برخى از خصوصيات بى‌نظير قيام اخير اشاره كرده است؛ برخى از اين ويژگى‌ها عبارت‌اند از:

١. همگانى بودن قيام.

٢. وحدت كلمه.

[١]. آنتونى پارسونز، غرور و سقوط، ص ١٣٨.

[٢]. سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٣، ص ٢٦٦.

[٣]. همان، ص ٣١٥ و ٣١٦.