از طرفى مى‌دانيم «قانون‌گذارى به‌تنهايى سعادت بشر را تأمين نمى‌كند؛ پس‌از تشريع قانون بايستى قوه مجريه‌اى به‌وجود آيد ... كه قوانين و احكام ... را اجرا كند.»[٣]

حال پرسش اين است كه آيا خداوند براى دوران طولانى غيبت امام‌زمان (عج) چاره‌اى انديشيده يا حكومت را در اين دوران رها كرده و به هر آنچه پيش آيد راضى شده است؟ سؤال روشن و صريح امام اين است: «از غيبت صغرى‌[٤] تاكنون كه بيش از هزار سال مى‌گذرد ... در طول اين مدت مديد، احكام اسلام بايد زمين بماند و اجرا نشود؟!»

پاسخ اين پرسش روشن است «هيچ‌كس نمى‌تواند بگويد ديگر لازم نيست از حدود و تماميت ارضى وطن اسلامى دفاع كنيم؛ يا امروز ماليات و ... و خمس وزكات نبايد گرفته شود؛ قانون كيفرى اسلام و ديات و قصاص بايد تعطيل‌

[١]. بنگريد به: همو، شئون و اختيارات ولى‌فقيه، ص ٤٠- ٣٨.

[٢]. همان، ص ٥.

[٣]. همو، ولايت فقيه، ص ١٧.

[٤]. از سال ٢٦٠ تا ٣٢٩ ق دوره غيبت صغرى ناميده مى‌شود. در اين دوره، شيعيان از طريق نايبان خاص حضرت حجّت( عثمان‌بن سعيد، محمدبن عثمان، حسين‌بن روح و على‌بن محمد) با ايشان در ارتباط بودند.