اصول اخلاقى و با قواعد خاص خودشان دنبال مى‌كردند؛ به‌گونه‌اى كه هيچ‌گاه تعارضى ميان برنامه‌هاى سياسى و اصول اخلاقى‌شان پديد نيامد. دليل اين امر هم روشن است: آنچه اخلاق و سياست را در بر مى‌گيرد، دين است؛ و خدايى كه دين را براى سعادت و هدايت انسان نازل كرده، اخلاق و سياست را هماهنگ و سازگار با هم مى‌داند؛ بلكه حتى «احكام اخلاقى‌اش هم سياسى است».[١]

امام، ثابت كرد كه مى‌توان در دنياى حيله و نيرنگ، سياستمدار بود و در عين حال، جامعه‌اى بر بنيان اصول الهى و اخلاقى بنا نهاد.[٢] توصيه او به ديگران نيز حفظ اقتدار، با تأكيد بر ارزش‌هاى اخلاقى و اسلامى است:

شما با رفتار اسلامى و با حفظ نهضت و با پيشبرد نهضت و توجه به اينكه خداى تبارك و تعالى ما را تأييد مى‌كند، با رفتار و اخلاق اسلامى، اين قدرتى كه شما را به پيروزى رسانده است، حفظ كنيد.[٣]

[١]. سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ١٣، ص ١٣٠.

[٢]. براى آشنايى بيشتر بنگريد به: سيدحسن اسلامى، امام، اخلاق، سياست، ص ٢٣٦- ٢١٩.

[٣]. سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ١٣، ص ١٤٢.