پيوند و همبستگى ميان امام و مردم در طول انقلاب و پس از آن، رابطه‌اى دوسويه بود كه بر پايه «اعتماد متقابل» استوار بود. اعتماد و ايمان مردم به حضرت امام، افزون بر وجهه دينى و پايگاه معنوى ايشان، از طريق فرايند تاريخى مبارزه و مقاومت به‌وجود آمده بود. مردم، امام را تجربه كرده و در كوران حوادث، او را بارها و بارها آزموده بودند و از اعماق جانشان او را دوست داشتند.

اما اعتماد و علاقه امام به مردم از يك اعتقاد مبنايى و علمى سرچشمه مى‌گرفت. پاك بودن سرشت انسان‌ها، در شمار مهم‌ترين انديشه‌هاى فلسفى و عرفانى امام‌خمينى بود. ايشان بر اين اعتقاد بودند كه اگر نداى حق و حقيقت به گوش جان مردم برسد و طاغوت‌ها و شياطين نتوانند مانع‌تراشى كنند، مردم با توجه به فطرت پاك و زلالى كه دارند، راه حق و صواب را برمى‌گزينند.[١] به همين دليل، برخلاف برخى كه معتقد بودند مردم قابل اعتماد نيستند و روز «زنده‌باد» مى‌گويند و شب «مرده‌باد»، امام عميقاً به مردم و حق‌خواهى آنها اعتماد داشت. ايشان در نخستين روزهاى مبارزه، در ماجراى انقلاب سفيد، با

[١]. براى نمونه بنگريد به: سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ١٣، ص ٨٣ و ٤٩٧؛ ج ١٤، ص ٣٣.