شاه در همين ارتباط، مبارزان سياسى دربند را تعدادى ماركسيست و تروريست مى‌ناميد و زندانيان مسلمان را هم ماركسيست اسلامى معرفى مى‌كرد. او در مصاحبه‌اش با خبرگزارى‌هاى خارجى در ٢٤ آبان‌ماه ٥٦ در آمريكا درباره كسانى كه دست به تظاهرات مى‌زنند، مى‌گويد:

در درجه اول كمونيست‌ها هستند؛ مخالفت در ايران غيرقانونى نيست، ولى كمونيسم غيرقانونى است.[١]

نيروهاى مذهبى‌

در ميان نيروهاى مذهبى و در رأس آنها روحانيت، چهار نگاه عمده به سياست وجود داشت:

١. گروه اندكى كه وابستگى پنهان يا پيدايى با ادارات، سازمان‌هاى دولتى يا دربار داشتند و ناچار بودند به نوعى در خدمت رژيم باشند. نقش اين گروه، ايجاد ارتباط ميان دربار و مردم بود؛ دعا براى شاه، شركت در مراسم استقبال و امورى از اين قبيل. طبيعتاً وجود چنين افرادى، به‌ويژه در ميان روحانيت، براى دستگاه حاكم بسيار مغتنم بود.

[١]. غلامرضا كرباسچى، هفت‌هزار روز تاريخ ايران و انقلاب اسلامى، ج ٢، ص ٧٥٢.