مسأله ٢٤١٢- زن شوهردار اگر زنا كند، بر مرد زنا كننده بنابر اظهر حرام ابدى نمى‌شود، و نيز بر شوهر خود حرام نمى‌شود، و چنانچه توبه نكند و بر عمل خود باقى باشد، بهتر است كه شوهر، او را طلاق دهد ولى بايد مهرش را بدهد.

مسأله ٢٤١٣- زنى را كه طلاق داده‌اند و زنى كه صيغه بوده و شوهرش مدّت او را بخشيده يا مدّتش تمام شده، چنانچه بعد از مدّتى شوهر كند و بعد شك كند كه موقع عقد شوهر دوم عدّه شوهر اول تمام بوده يا نه، به شكّ خود اعتنا نكند.

مسأله ٢٤١٤- مادر و خواهر و دختر پسرى كه لواط داده، بنابر احتياط بر لواطكننده- در صورتى كه بالغ بوده- حرام است، ولى اگر گمان كند كه دخول شده، يا شك كند كه دخول شده يا نه، بر او حرام نمى‌شوند.

مسأله ٢٤١٥- اگر با مادر يا خواهر يا دختر كسى ازدواج نمايد، و بعد از ازدواج با آن كس لواط كند، آنها بر او حرام نمى‌شوند مگر اينكه آن ازدواج به طلاق يا مانند آن در زمان لواط بهم بخورد و لواط كننده بخواهد دوباره با آنها ازدواج كند، و در اين صورت احتياط واجب آن است كه با آنها ازدواج ننمايد.

مسأله ٢٤١٦- اگر كسى در حال احرام كه يكى از كارهاى عمره يا حج است با زنى ازدواج نمايد، عقد او باطل است، و چنانچه مى‌دانسته كه زن گرفتن بر او حرام است، ديگر نمى‌تواند آن زن را عقد كند.

مسأله ٢٤١٧- اگر زنى كه در حال احرام است با مردى كه در حال احرام نيست ازدواج كند، عقد او باطل است، و اگر زن مى‌دانسته كه ازدواج كردن در حال احرام حرام است، واجب است كه بعداً با آن مرد ازدواج نكند.

مسأله ٢٤١٨- اگر مرد طواف نساء را كه يكى از كارهاى حج است بجانياورد، زنش و زنان ديگر بر او حرام مى‌شوند، ولى‌نكاح با زنش باطل نمى‌شود ونيز اگر زن طواف نساء نكند، شوهرش و مردان ديگر بر او حرام مى‌شوند، ولى اگر بعداً طواف نساء را انجام دهند حلال مى‌شوند.

مسأله ٢٤١٩- اگر كسى دختر نابالغى را براى خود عقد كند و پيش از آنكه نُه سال دختر تمام شود، با او نزديكى كند، اظهر آن است كه بعد از بلوغ دختر، نزديكى با او حرام نيست، ولى احوط