مسأله ١٥٦٤- اگر بخواهد غير روزه رمضان روزه ديگرى بگيرد بايد آن را معيّن نمايد، مثلا نيّت كند كه روزه قضا يا روزه نذر مى‌گيرم، ولى در ماه رمضان لازم نيست نيّت كند كه روزه ماه رمضان مى‌گيرم، بلكه اگر نداند ماه رمضان است يا فراموش نمايد و روزه ديگرى را نيّت كند، روزه ماه رمضان حساب مى‌شود.

مسأله ١٥٦٥- اگر بداند ماه رمضان است و عمداً نيّت روزه غير رمضان كند، بنابر احتياط واجب نه روزه رمضان حساب مى‌شود و نه روزه‌اى كه قصد كرده است.

مسأله ١٥٦٦- اگر مثلا به نيّت روز اول ماه روزه بگيرد، بعد بفهمد دوم يا سوم بوده، روزه او صحيح است.

مسأله ١٥٦٧- اگر پيش از اذان صبح نيّت كند و بيهوش شود و در بين روز به هوش آيد، بنابر احتياط واجب بايد روزه آن روز را تمام نمايد، و اگر تمام نكرد قضاى آن را بجاآورد.

مسأله ١٥٦٨- اگر پيش از اذان صبح نيّت كند و مست شود و در بين روز به هوش آيد، احتياط واجب آن است كه روزه آن روز را تمام كند و قضاى آن را هم بجاآورد.

مسأله ١٥٦٩- اگر پيش از اذان صبح نيّت كند و بخوابد و بعد از مغرب بيدار شود، روزه‌اش صحيح است.

مسأله ١٥٧٠- اگر نداند يا فراموش كند كه ماه رمضان است و پيش از ظهر ملتفت شود، چنانچه كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام داده باشد، يا بعد از ظهر ملتفت شود كه ماه رمضان است، روزه او باطل مى‌باشد، ولى بايد تا مغرب كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام ندهد و بعد از رمضان هم آن روزه را قضا نمايد. و همچنين است حكم بنابر احتياط واجب اگر پيش از ظهر ملتفت شود، و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده باشد.

مسأله ١٥٧١- اگر بچّه پيش از اذان صبح ماه رمضان بالغ شود، بايد روزه بگيرد، و اگر بعد از اذان بالغ شود، روزه آن روز بر او واجب نيست.

مسأله ١٥٧٢- كسى كه براى بجاآوردن روزه ميّتى اجير شده، اگر روزه مستحبّى بگيرد اشكال ندارد، ولى كسى كه روزه قضا يا روزه واجب ديگرى دارد، نمى‌تواند روزه مستحبّى بگيرد، و چنانچه فراموش كند و روزه مستحب بگيرد در صورتى كه پيش از ظهر يادش بيايد، روزه‌