رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٢٧٢ - كسانى كه روزه بر آنها واجب نيست

از ظهر مسافرت كند، وقتى به حدّ ترخّص برسد، در صورتى كه از شب نيّت سفر داشته باشد، روزه‌اش باطل مى‌شود و الّا بنابر احتياط واجب روزه را تمام كند و بعداً قضا لازم نيست. و اگر پيش از رسيدن به حدّ ترخّص روزه را باطل كند كفّاره بر او واجب است.

مسأله ١٧٣١- اگر مسافر در ماه رمضان پيش از ظهر به وطنش برسد يا به جائى برسد كه مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند، چنانچه كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده، بايد آن روز روزه را بگيرد، و اگر انجام داده، روزه آن روز بر او واجب نيست.

مسأله ١٧٣٢- اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد، يا به جائى برسد كه مى‌خواهد ده روز در آن‌جا بماند، نبايد آن روز را روزه بگيرد.

مسأله ١٧٣٣- مسافر و كسى كه از روزه گرفتن عذر دارد، مكروه است در روزه ماه رمضان جماع نمايد و در خوردن و آشاميدن كاملا خود را سير كند.

كسانى كه روزه بر آنها واجب نيست‌

مسأله ١٧٣٤- كسى كه بواسطه پيرى نمى‌تواند روزه بگيرد يا براى او مشقّت دارد، روزه بر او واجب نيست، ولى در صورت دوم بايد براى هر روز يك مد طعام- گندم يا جو يا نان و مانند اينها- به فقير بدهد.

مسأله ١٧٣٥- كسى كه بواسطه پيرى روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگيرد، لازم نيست روزه را قضا نمايد.

مسأله ١٧٣٦- اگر انسان مرضى دارد كه زياد تشنه مى‌شود و نمى‌تواند تشنگى را تحمّل كند يا براى او مشقّت دارد، روزه بر او واجب نيست ولى در صورت دوم بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد، و احتياط مستحب آن است كه بيشتر از مقدارى كه ناچار است آب نياشامد، و چنانچه بعد بتواند روزه بگيرد، بنابر احتياط روزه‌هائى را كه نگرفته قضا نمايد.

مسأله ١٧٣٧- زنى كه زائيدن او نزديك است و روزه براى حملش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد. و نيز اگر روزه براى خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست، و بنابر احتياط مستحب براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد و