مسأله ١٢٩٥- كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است، اگر شك دارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مى‌شود يا نه، بايد نماز را تمام بخواند، ولى چنانچه احتمال جدا شدن او در نظر مردم بجا نباشد، بايد نماز را شكسته بخواند.

شرط سوم- آنكه در بين راه از قصد خود برنگردد، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد، يا مردّد شود، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٢٩٦- اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود، چنانچه تصميم داشته باشد كه همانجا بماند يا بعد از ده روز برگردد يا در برگشتن و ماندن مردّد باشد، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٢٩٧- اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود و تصميم داشته باشد كه برگردد، بايد نماز را شكسته بخواند اگرچه بخواهد كمتر از ده روز در آنجا بماند.

مسأله ١٢٩٨- اگر براى رفتن به محلّى كه هشت فرسخ است حركت كند و بعد از رفتن مقدارى از راه بخواهد جاى ديگرى برود، چنانچه از محل اولى كه حركت كرده تا جائى كه مى‌خواهد برود، هشت فرسخ باشد، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٢٩٩- اگر بعد از آنكه چهار فرسخ رفت مردّد شود كه بقيه هشت فرسخ را برود يا بدون اينكه ده روز در جائى بماند به محل خود برگردد چه در موقعى‌كه مردّد است راه برود يا نرود، بايد نماز را شكسته بخواند، چه آنكه بعداً تصميم بگيرد كه بقيه راه را برود يا اينكه برگردد.

مسأله ١٣٠٠- اگر بعد از آنكه چهار فرسخ برود، مردّد شود كه بقيه هشت فرسخ را برود يا اينكه به محل خود برگردد ولى احتمال اين را بدهد كه در محل ترديد يا جاى ديگر ده روز توقف مى‌نمايد و بعد تصميم بگيرد كه بدون ماندن ده روز بقيّه را برود، در اين صورت لازم است نماز را تمام كند چه در حال ترديد راه برود چه نرود، ولى اگر تصميمش اين باشد كه هشت فرسخ ديگر برود يا چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد، از وقتى كه شروع به رفتن نمايد نمازش شكسته است.

مسأله ١٣٠١- اگر پيش از آنكه چهار فرسخ برود، مردّد شود كه بقيه راه را برود يا نه، و بعد