رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٢٥٠ - نيّت

احكام روزه‌

روزه آن است كه انسان براى انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب از نُه چيزى كه بعداً گفته مى‌شود خوددارى نمايد.

نيّت‌

مسأله ١٥٥٩- لازم نيست انسان نيّت روزه را از قلب خود بگذراند يا مثلا بگويد فردا را روزه مى‌گيرم، بلكه همين قدر كه بنا داشته باشد براى انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام ندهد كافى است. و براى آنكه يقين كند تمام اين مدّت را روزه بوده، بايد مقدارى پيش از اذان صبح و مقدارى هم بعد از مغرب از انجام كارى كه روزه را باطل مى‌كند خوددارى نمايد.

مسأله ١٥٦٠- انسان مى‌تواند در هر شب از ماه رمضان براى روزه فرداى آن نيّت كند، و بهتر آن است كه شب اول ماه هم نيّت روزه همه ماه را بنمايد.

مسأله ١٥٦١- وقت نيّت روزه ماه رمضان از اول شب است تا اذان صبح.

مسأله ١٥٦٢- وقت نيّت روزه مستحبّى از اول شب است تا موقعى كه به اندازه نيّت كردن به مغرب وقت مانده باشد كه اگر تا اين وقت كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده باشد و نيّت روزه مستحبّى كند روزه او صحيح است.

مسأله ١٥٦٣- كسى كه پيش از اذان صبح در غير روزه ماه رمضان بدون نيّت روزه خوابيده است، اگر پيش از ظهر بيدار شود و نيّت كند روزه او صحيح است، چه روزه واجب باشد چه مستحب، و اگر بعد از ظهر بيدار شود، نمى‌تواند نيّت روزه واجب نمايد. و امّا در ماه رمضان اگر