رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٢٨ - احكام تخلّى (بول و غائط كردن)

صورتى كه بى‌احترامى به آنان باشد، و همچنين هر جائى كه تخلّى موجب هتك حرمت يكى از مقدّسات دين يا مذهب شود.

مسأله ٦٥- در سه صورت مخرج غائط فقط با آب پاك مى‌شود: «اول» آنكه با غائط نجاست ديگرى مثل خون بيرون آمده باشد. «دوم» آنكه نجاستى از خارج به مخرج غائط رسيده باشد. «سوم» آنكه اطراف مخرج بيشتر از مقدار معمول آلوده شده باشد. و در غير اين سه صورت مى‌توان مخرج را با آب شست و يا به دستورى كه بعداً گفته مى‌شود، با پارچه و سنگ و مانند اينها پاك كرد، اگرچه شستن با آب بهتر است.

مسأله ٦٦- مخرج بول با غير آب پاك نمى‌شود. و در كر و جارى اگر بعد از برطرف شدن بول يك مرتبه بشويند كافى است، ولى با آب قليل بنابر احتياط واجب بايد دو مرتبه شست و بهتر آن است كه سه مرتبه شسته شود.

مسأله ٦٧- اگر مخرج غائط را با آب بشويند، بايد چيزى از غائط در آن نماند. ولى باقى‌ماندن رنگ و بوى آن مانعى ندارد، و اگر در دفعه اول طورى شسته شود كه ذرّه‌اى از غائط در آن نماند، دوباره شستن لازم نيست.

مسأله ٦٨- با سنگ و كلوخ و مانند اينها اگر خشك و پاك باشند مى‌شود مخرج غائط را تطهير كرد، و چنانچه رطوبت كمى داشته باشند كه به مخرج نرسد اشكال ندارد.

مسأله ٦٩- احتياط واجب آن است كه سنگ يا پارچه‌اى كه غائط را با آن برطرف مى‌كنند، سه قطعه باشد و اگر با سه قطعه برطرف نشود، بايد به قدرى اضافه نمايند تا مخرج كاملا پاكيزه شود، ولى باقى‌ماندن ذرّه‌هاى كوچكى كه ديده نمى‌شود اشكال ندارد.

مسأله ٧٠- پاك كردن مخرج غائط با چيزهائى كه احترام آنها لازم است مانند كاغذى كه اسم خدا و پيغمبران بر آن نوشته شده حرام است. و بنابر احتياط با استخوان و سرگين مخرج پاك نمى‌شود.

مسأله ٧١- اگر شك كند كه مخرج را تطهير كرده يا نه، لازم است تطهير نمايد اگرچه هميشه بعد از بول يا غائط فوراً تطهير مى‌كرده.

مسأله ٧٢- اگر بعد از نماز شك كند كه قبل از نماز، مخرج را تطهير كرده يا نه، در صورتى كه‌