مسأله ١٦٧١- كسى كه مى‌خواهد دو ماه كفّاره روزه رمضان را بگيرد، نبايد موقعى شروع كند كه در بين سى و يك روز، روزى باشد كه مانند عيد قربان، روزه آن صحيح نيست.

مسأله ١٦٧٢- كسى كه بايد پى در پى روزه بگيرد، اگر در بين آن بدون عذر يك روز روزه نگيرد، يا وقتى شروع كند كه در بين آن به روزى برسد كه روزه آن واجب است، مثلا به روزى برسد كه نذر كرده آن روز را روزه بگيرد، بايد روزه‌ها را از سر بگيرد.

مسأله ١٦٧٣- اگر در بين روزهائى كه بايد پى در پى روزه بگيرد عذرى مثل حيض يا نفاس يا سفرى كه در رفتن آن مجبور است، براى او پيش آيد، بعد از برطرف شدن عذر، واجب نيست روزه‌ها را از سر بگيرد، بلكه بقيّه را بعد از برطرف شدن عذر بجامى‌آورد.

مسأله ١٦٧٤- اگر به چيز حرامى روزه خود را باطل كند، چه آن چيز اصلا حرام باشد مثل شراب و زنا، يا به جهتى حرام شده باشد مثل خوردن غذاى حلالى كه براى انسان ضرر دارد و نزديكى كردن با عيال خود در حال حيض، بنابر احتياط كفّاره جمع بر او واجب مى‌شود، يعنى بايد يك بنده آزاد كند و دو ماه روزه بگيرد و شصت فقير را سير كند، يا به هر كدام آنها يك مُد كه تقريباً ده سير است، گندم يا جو يا نان و مانند اينها بدهد، و چنانچه هر سه برايش ممكن نباشد، هر كدام آنها كه ممكن است بايد انجام دهد.

مسأله ١٦٧٥- اگر روزه‌دار دروغى را به خدا و پيغمبر (صلى الله عليه وآله وسلم) عمداً نسبت دهد، بنابر احتياط، كفّاره جمع كه تفصيل آن در مسأله پيش گفته شد بر او واجب مى‌شود.

مسأله ١٦٧٦- اگر روزه‌دار در يك روز ماه رمضان چند مرتبه جماع كند، بنابر اظهر يك كفّاره بر او واجب است. و استمناء نيز حكم جماع را دارد.

مسأله ١٦٧٧- اگر روزه‌دار در يك روز ماه رمضان چند مرتبه غير جماع و استمناء كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، براى همه آنها يك كفّاره كافى است.

مسأله ١٦٧٨- اگر روزه‌دار غير از جماع و استمناء كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد با حلال خود جماع نمايد، براى هر دو يك كفّاره واجب مى‌شود.

مسأله ١٦٧٩- اگر روزه‌دار غير از جماع و استمناء كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام‌