برهنه باشد و از طرف پاى ميّت از قبر بيرون بيايد، و غير از خويشان ميّت كسانى كه حاضرند، با پشت دست خاك بر قبر بريزند و بگويند «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» اگر ميّت زن است كسى كه با او محرم مى‌باشد او را در قبر بگذارد، و اگر محرمى نباشد خويشانش او را در قبر بگذارند.

مسأله ٦٣٧- مستحب است قبر را مربّع يا مربّع مستطيل بسازند و به اندازه چهار انگشت از زمين بلند كنند، و نشانه‌اى روى آن بگذارند كه اشتباه نشود، و روى قبر آب بپاشند، و بعد از پاشيدن آب كسانى كه حاضرند دستها را بر قبر بگذارند و انگشتها را باز كرده در خاك فرو برند و هفت مرتبه سوره مباركه انّا انزلناه را بخوانند و براى ميّت طلب آمرزش كنند و اين دعا را بخوانند «اللّهُمَّ جافِ الارْضَ عَنْ جَنْبَيْهِ وَاصْعِدْ الَيْكَ رُوحَهُ وَلَقِّهِ مِنْكَ رِضْواناً وَأَسْكِنْ قَبْرَهُ مِنْ رَحْمَتِكَ ما تُغْنِيهِ بِهِ عَنْ رَحْمَةِ مَنْ سِواكَ».

مسأله ٦٣٨- پس از رفتن كسانى كه تشييع جنازه كرده‌اند، مستحب است ولى ميّت يا كسى كه از طرف ولى اجازه دارد، دعاهائى را كه دستور داده شده به ميّت تلقين كند.

مسأله ٦٣٩- بعد از دفن، مستحب است صاحبان عزا را سرسلامتى دهند، ولى اگر مدّتى گذشته است كه بواسطه سرسلامتى دادن مصيبت يادشان مى‌آيد، ترك آن بهتر است، و نيز مستحب است تا سه روز براى اهل خانه ميّت غذا بفرستند، و غذا خوردن نزد آنان و در منزلشان مكروه است.

مسأله ٦٤٠- مستحب است انسان در مرگ خويشان، مخصوصاً در مرگ فرزند صبر كند، و هر وقت ميّت را ياد مى‌كند «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» بگويد، و براى ميّت قرآن بخواند، و سر قبر پدر و مادر از خداوند حاجت بخواهد، و قبر را محكم بسازد كه زود خراب نشود.

مسأله ٦٤١- جايز نيست انسان در مرگ كسى صورت و بدن خود را بخراشد و سيلى بزند و به خود آسيب برساند.

مسأله ٦٤٢- پاره كردن يقه در مرگ غير پدر و برادر جايز نيست، و احتياط واجب آن است كه در مصيبت آنان هم يقه پاره نكند.

مسأله ٦٤٣- اگر زن در عزاى ميّت صورت خود را بخراشد و خونين كند يا موى خود را بكند، بنابر احتياط يك بنده آزاد كند يا ده فقير را طعام دهد و يا بپوشاند، و همچنين است اگر مرد در