رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٤٤ - ٢- زمين

آن برطرف كرده يا نه، بايد دوباره آن را آب بكشد و يقين كند كه عين نجاست برطرف شده است.

مسأله ١٨٠- زمينى كه آب در او فرو مى‌رود مثل زمينى كه روى آن شن يا ريگ باشد، اگر نجس شود با آب قليل نيز پاك مى‌شود.

مسأله ١٨١- زمين سنگ فرش و آجر فرش و زمين سختى كه آب در آن فرو نمى‌رود، اگر نجس شود با آب قليل پاك مى‌گردد، ولى بايد به قدرى آب روى آن بريزند كه جارى شود.

مسأله ١٨٢- اگر ظاهر نمك سنگ و مانند آن نجس شود، با آب كمتر از كر هم پاك مى‌شود.

مسأله ١٨٣- اگر شكر نجس آب شده‌اى را قند بسازند و در آب كر يا جارى بگذارند پاك نمى‌شود.

٢- زمين:

مسأله ١٨٤- زمين با سه شرط كف پا و ته كفش را كه به راه رفتن نجس شده پاك مى‌كند: «اول» آنكه زمين پاك باشد. «دوم» آنكه خشك باشد. «سوم» آنكه اگر عين نجس مثل خون و بول، يا متنجّس مثل گلى كه نجس شده در كف پا و ته كفش باشد، بواسطه راه رفتن يا ماليدن پا به زمين برطرف شود. و نيز زمين بايد خاك يا سنگ يا آجر فرش و مانند اينها باشد و با راه رفتن روى فرش و حصير و سبزه، كف پا و ته كفش نجس پاك نمى‌شود.

مسأله ١٨٥- پاك شدن كف پا و ته كفش نجس، بواسطه راه رفتن روى اسفالت و روى زمينى كه با چوپ فرش شده محلّ اشكال است.

مسأله ١٨٦- براى پاك شدن كف پا و ته كفش بهتر است مقدار پانزده ذراع دست يا بيشتر راه بروند، اگرچه به كمتر از پانزده ذراع يا ماليدن پا به زمين، نجاست برطرف شود.

مسأله ١٨٧- لازم نيست كف پا و ته كفش نجس، تر باشد بلكه اگر خشك هم باشد به راه رفتن پاك مى‌شود.

مسأله ١٨٨- بعد از آنكه كف پا يا ته كفش نجس به راه رفتن پاك شد، مقدارى از اطراف آن هم كه معمولا به گل آلوده مى‌شود پاك مى‌گردد.

مسأله ١٨٩- كسى كه با دست و زانو راه مى‌رود، اگر كف دست يا زانوى او نجس شود، پاك‌