رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٣٠٩ - مسائل متفرقه زكاة

مسأله ١٩٦٧- اگر كسى را وكيل كند كه زكاة مال او را بدهد، موقعى كه زكاة را به آن وكيل مى‌دهد نيّت كند كافى است، و چنانچه وكيل كند كه زكاة او را از مالش اخراج كند، وكيل بايد نيّت زكاة كند.

مسأله ١٩٦٨- اگر بدون قصد قربت زكاة را به فقير بدهد و پيش از آنكه آن مال از بين برود، نيّت زكاة كند، زكاة حساب مى‌شود.

مسائل متفرقه زكاة

مسأله ١٩٦٩- موقعى كه گندم و جو را از كاه جدا مى‌كنند و موقع خشك شدن خرما و انگور، انسان بايد زكاة را به فقير بدهد، يا از مال خود جدا كند، و زكاة طلا و نقره و گاو و گوسفند و شتر را بعد از تمام شدن ماه يازدهم بايد به فقير بدهد، يا از مال خود جدا نمايد، ولى اگر منتظر فقير معيّنى باشد، يا بخواهد به فقيرى بدهد كه از جهتى برترى دارد، مى‌تواند زكاة را جدا نكند.

مسأله ١٩٧٠- بعد از جدا كردن زكاة لازم نيست فوراً آن را به مستحق بدهد، ولى اگر به كسى كه مى‌شود زكاة داد، دسترسى دارد، احتياط مستحب آن است كه دادن زكاة را تأخير نيندازد.

مسأله ١٩٧١- كسى كه مى‌تواند زكاة را به مستحق برساند، اگر ندهد و بواسطه كوتاهى كردن او از بين برود، بايد عوض آن را بدهد.

مسأله ١٩٧٢- كسى كه مى‌تواند زكاة را به مستحق برساند، اگر زكاة را ندهد و بدون آنكه در نگهدارى آن كوتاهى كند از بين برود، چنانچه دادن زكاة را به قدرى تأخير انداخته كه نمى‌گويند فوراً داده است، بايد عوض آن را بدهد، و اگر به اين مقدار تأخير نينداخته مثلا دو سه ساعت تأخير انداخته و در همان دو سه ساعت تلف شده، در صورتى كه مستحق حاضر نبوده، چيزى بر او واجب نيست، و اگر مستحق حاضر بوده بنابر احتياط واجب بايد عوض آن را بدهد.

مسأله ١٩٧٣- اگر زكاة را از خود مال كنار بگذارد، مى‌تواند در بقيه آن تصرّف كند، و اگر از مال ديگرش كنار بگذارد، مى‌تواند در تمام مال تصرّف نمايد.

مسأله ١٩٧٤- انسان نمى‌تواند زكاتى را كه كنار گذاشته براى خود بردارد و چيز ديگرى به جاى آن بگذارد.