مسأله ١٩٧٦- اگر موقعى كه زكاة را كنار مى‌گذارد مستحقّى حاضر باشد، بهتر است زكاة را به او بدهد مگر كسى را در نظر داشته باشد كه دادن زكاة به او از جهتى بهتر باشد.

مسأله ١٩٧٧- اگر بدون اجازه حاكم شرع با مالى كه براى زكاة كنار گذاشته تجارت كند و ضرر نمايد، نبايد چيزى از زكاة كم كند، ولى اگر منفعت كند، بايد آن را به مستحق بدهد.

مسأله ١٩٧٨- اگر پيش از آنكه زكاة بر او واجب شود، چيزى بابت زكاة به فقير بدهد، زكاة حساب نمى‌شود، و بعد از آنكه زكاة بر او واجب شد، اگر چيزى را كه به فقير داده از بين نرفته باشد و آن فقير هم به فقر خود باقى باشد، چيزى را كه به او داده بابت زكاة حساب كند.

مسأله ١٩٧٩- فقيرى كه مى‌داند زكاة بر انسان واجب نشده، اگر چيزى بابت زكاة بگيرد و پيش او تلف شود، ضامن است، پس موقعى كه زكاة بر انسان واجب مى‌شود، اگر آن فقير به فقر خود باقى باشد، مى‌تواند عوض چيزى را كه به او داده بابت زكاة حساب كند.

مسأله ١٩٨٠- فقيرى كه نمى‌داند زكاة بر انسان واجب نشده، اگر چيزى بابت زكاة بگيرد و پيش او تلف شود، ضامن نيست، و انسان نمى‌تواند عوض آن را بابت زكاة حساب كند.

مسأله ١٩٨١- مستحب است زكاة گاو و گوسفند و شتر را به فقيرهاى آبرومند بدهد، و در دادن زكاة، خويشان خود را بر ديگران، و اهل علم و كمال را بر غير آنان، و كسانى را كه اهل سؤال نيستند بر اهل سؤال مقدّم بدارد، ولى اگر دادن زكاة به فقيرى از جهت ديگرى بهتر باشد، مستحب است زكاة را به او بدهد.

مسأله ١٩٨٢- بهتر است زكاة را آشكار و صدقه مستحبّى را مخفى بدهند.

مسأله ١٩٨٣- اگر در شهر كسى كه مى‌خواهد زكاة بدهد مستحقّى نباشد و نتواند زكاة را به مصرف ديگرى هم كه براى آن معيّن شده برساند، چنانچه اميد نداشته باشد كه بعداً مستحق پيدا كند، بايد زكاة را به شهر ديگر ببرد و به مصرف زكاة برساند، و مى‌تواند مخارج بردن به آن شهر را از زكاة بردارد، و اگر زكاة تلف شود ضامن نيست.

مسأله ١٩٨٤- اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود، مى‌تواند زكاة را به شهر ديگر ببرد ولى‌