تصميم بگيرد كه بقيه راه را برود، چنانچه باقيمانده سفر او هشت فرسخ باشد يا اينكه بخواهد مثلا چهار فرسخ رفته و چهار فرسخ ديگر برگردد، از وقتى كه شروع به راه رفتن بعد از تصميمش نمايد نماز را شكسته مى‌خواند و الّا بايد نماز را تمام بخواند، و در اين صورت نيز فرقى نيست كه در حال ترديد راه برود يا نرود.

شرط چهارم- آنكه نخواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطن خود بگذرد، يا ده روز يا بيشتر در جائى بماند، پس كسى كه مى‌خواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطنش بگذرد، يا ده روز در محلّى بماند، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣٠٢- كسى كه نمى‌داند پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطنش مى‌گذرد يا نه، يا ده روز در محلّى قصد اقامت مى‌نمايد يا نه، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣٠٣- كسى كه مى‌خواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطنش بگذرد، يا ده روز در محلّى بماند، و نيز كسى كه مردّد است كه از وطنش بگذرد، يا ده روز در محلّى بماند، اگر از ماندن ده روز يا گذشتن از وطن منصرف شود، باز هم بايد نماز را تمام بخواند. ولى اگر باقيمانده راه هشت فرسخ باشد يا چهار فرسخ باشد و بخواهد برود و برگردد، وبرگشتن نيز چهار فرسخ باشد، بايد نماز را شكسته بخواند.

شرط پنجم- آنكه براى كار حرام سفر نكند، و اگر براى كار حرامى مانند دزدى سفر كند، بايد نماز را تمام بخواند. و همچنين است اگر خود سفر حرام باشد مثل آنكه براى او ضررى كه اقدام بر آن شرعاً حرام است داشته باشد، يا زن بدون اجازه شوهر، و فرزند با نهى پدر و مادر كه موجب عقوقش باشد سفرى بروند كه بر آنان واجب نباشد، ولى اگر مثل سفر حج واجب باشد، بايد نماز را شكسته بخوانند.

مسأله ١٣٠٤- سفرى كه واجب نيست اگر سبب اذيت پدر و مادر باشد حرام است، و انسان بايد در آن سفر نماز را تمام بخواند و روزه هم بگيرد.

مسأله ١٣٠٥- كسى كه سفر او حرام نيست و براى كار حرام هم سفر نمى‌كند، اگرچه در سفر، معصيتى انجام دهد، مثلا غيبت كند يا شراب بخورد، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٠٦- اگر براى آنكه كار واجبى را ترك كند، مسافرت نمايد، چه غرض ديگرى در