رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٤٣٦ - احكام نذر و عهد

صورتى كه از جهت سفر يا از جهت عذر ديگرى مثل مرض يا حيض روزه نگيرد، لازم است روزه را قضا كند.

مسأله ٢٦٦٣- اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند، بايد كفّاره بدهد.

مسأله ٢٦٦٤- اگر نذر كند كه تا وقت معيّنى عملى را ترك كند، بعد از گذشتن آن وقت مى‌تواند آن عمل را بجاآورد، و اگر پيش از گذشتن آن وقت از روى فراموشى يا ناچارى انجام دهد، چيزى بر او واجب نيست ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن را بجانياورد، و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد بايد كفّاره بدهد.

مسأله ٢٦٦٥- كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معيّن نكرده است، اگر از روى فراموشى يا ناچارى يا ندانستن، آن عمل را انجام دهد، كفّاره بر او واجب نيست ولى بعداً هر وقت از روى اختيار آن را بجاآورد، بايد كفّاره بدهد.

مسأله ٢٦٦٦- اگر نذر كند كه در هر هفته روز معيّنى مثلا روز جمعه را روزه بگيرد، چنانچه يكى از جمعه‌ها عيد فطر يا قربان باشد يا در روز جمعه عذر ديگرى مانند سفر يا حيض براى او پيدا شود، بايد آن روز را روزه نگيرد و قضاى آن را بجاآورد.

مسأله ٢٦٦٧- اگر نذر كند كه مقدار معيّنى صدقه بدهد، چنانچه پيش از دادن صدقه بميرد، لازم نيست آن مقدار را از مال او صدقه بدهند، و بهتر اين است كه بالغين از ورثه آن مقدار را از حصّه خود از طرف ميّت صدقه بدهند.

مسأله ٢٦٦٨- اگر نذر كند كه به فقير معيّنى صدقه بدهد، نمى‌تواند آن را به فقير ديگر بدهد، واگر آن فقير بميرد، بنابر احتياط بايد به ورثه او بدهد.

مسأله ٢٦٦٩- اگر نذر كند كه به زيارت يكى از امامان مثلا به زيارت حضرت ابى عبدالله (عليه السلام) مشرّف شود، چنانچه به زيارت امام ديگرى برود كافى نيست، و اگر بواسطه عذرى نتواند آن امام را زيارت كند، چيزى بر او واجب نيست.

مسأله ٢٦٧٠- كسى كه نذر كرده زيارت برود و غسل زيارت و نماز آن را نذر نكرده، لازم نيست آنها را بجاآورد.

مسأله ٢٦٧١- اگر براى حرم يكى از امامان يا امامزادگان نذر كند، بايد آن را بنابر احتياط در