مسأله ١٠٤٢- اگر پيش از تمام شدن ذكر واجب، عمداً سر از ركوع بردارد كه از حدّ ركوع خارج شود نمازش باطل است، و اگر سهواً سر بردارد چنانكه پيش از آنكه از حال ركوع خارج شود، يادش بيايد كه ذكر ركوع را تمام نكرده، بايد در حال آرامى بدن ذكر را بگويد، و اگر بعد از آنكه از حال ركوع خارج شد، يادش بيايد نماز او صحيح است.

مسأله ١٠٤٣- اگر نتواند به مقدار ذكر در ركوع بماند، احتياط واجب آن است كه بقيّه آن را در حال برخاستن بگويد، و تا مى‌تواند قبل از خروج از حدّ ركوع ذكر را تمام كند.

مسأله ١٠٤٤- اگر بواسطه مرض و مانند آن در ركوع آرام نگيرد، نماز صحيح است، ولى بايد پيش از آنكه از حال ركوع خارج شود، ذكر واجب را به نحوى كه گذشت بگويد.

مسأله ١٠٤٥- هرگاه نتواند به اندازه ركوع خم شود، بايد به چيزى تكيه دهد و ركوع كند، و اگر موقعى هم كه تكيه داده نتواند به طور معمول ركوع كند بنابر احتياط بايد به هر اندازه مى‌تواند خم شود و اشاره به ركوع نيز بنمايد، و اگر هيچ نتواند خم شود، بايد براى ركوع با سر اشاره نمايد.

مسأله ١٠٤٦- كسى كه براى ركوع بايد با سر اشاره كند اگر نتواند اشاره كند، بايد به نيّت ركوع چشم‌ها را هم بگذارد و ذكر آن را بگويد و به نيّت برخاستن از ركوع چشمها را باز كند، و اگر از اين هم عاجز است بنابر احتياط در قلب نيّت ركوع كند و ذكر آن را بگويد.

مسأله ١٠٤٧- كسى كه نمى‌تواند ايستاده ركوع كند ولى براى ركوع مى‌تواند در حالى كه نشسته است خم شود، بايد ايستاده نماز بخواند و براى ركوع با سر اشاره نمايد، و احتياط مستحب آن است كه نماز ديگرى هم بخواند و موقع ركوع آن بنشيند و براى ركوع خم شود.

مسأله ١٠٤٨- اگر بعد از رسيدن به حدّ ركوع و آرام گرفتن بدن، سر بردارد و دو مرتبه به اندازه ركوع خم شود، نمازش باطل است.

مسأله ١٠٤٩- بعد از تمام شدن ذكر ركوع بايد راست بايستد و بعد از آنكه بدن آرام گرفت به سجده رود، و اگر عمداً پيش از ايستادن يا پيش از آرام گرفتن بدن به سجده رود نمازش باطل است.

مسأله ١٠٥٠- اگر ركوع را فراموش كند و پيش از آنكه به سجده برسد يادش بيايد، بايد