«سُبْحانَ رَبِّيَ الاعْلى وَبِحَمْدِهِ» بگويد، و بايد اين كلمات دنبال هم و به عربى صحيح گفته شود، و ظاهر اين است كه گفتن هر ذكرى كه به اين مقدار باشد كفايت مى‌كند، و مستحب است‌ «سُبْحانَ رَبِّيَ الاعْلى وَبِحَمْدِهِ» را سه يا پنج يا هفت مرتبه يا بيشتر بگويد.

مسأله ١٠٥٩- در سجود بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد، و موقع گفتن ذكر مستحب هم، آرام بودن بدن بهتر است.

مسأله ١٠٦٠- اگر پيش از آنكه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام بگيرد عمداً ذكر سجده را بگويد، بايد دوباره ذكر را بعد از گذاشتن پيشانى و آرام شدن تكرار كند، و بنابر احتياط نماز را نيز اعاده نمايد، و اگر پيش از تمام شدن ذكر عمداً سر از سجده بردارد، نماز باطل است.

مسأله ١٠٦١- اگر پيش از آنكه پيشانى به زمين برسد سهواً ذكر سجده را بگويد، و پيش از آنكه سر از سجده بردارد، بفهمد اشتباه كرده است، بايد دوباره در حال آرام بودن، ذكر را بگويد.

مسأله ١٠٦٢- اگر بعد از آنكه سر از سجده برداشت، بفهمد پيش از آنكه ذكر سجده تمام شود سر برداشته، نمازش صحيح است.

مسأله ١٠٦٣- اگر موقعى‌كه ذكر سجده را مى‌گويد، يكى از هفت عضو را عمداً از زمين بردارد بايد ذكر را دوباره بعد از گذاشتن تمام اعضاء تكرار و بعد نماز را اعاده كند، ولى موقعى كه مشغول گفتن ذكر نيست اگر غير پيشانى جاهاى ديگر را از زمين بردارد و دوباره بگذارد اشكال ندارد.

مسأله ١٠٦٤- اگر پيش از تمام شدن ذكر سجده، سهواً پيشانى را از زمين بردارد، نمى‌تواند دوباره به زمين بگذارد و بايد آن را يك سجده حساب كند، ولى اگر جاهاى ديگر را سهواً از زمين بردارد، بايد دو مرتبه به زمين بگذارد و ذكر را بگويد.

مسأله ١٠٦٥- بعد از تمام شدن ذكر سجده اول، بايد بنشيند تا بدن آرام گيرد و دوباره به سجده رود.

مسأله ١٠٦٦- جاى پيشانى نمازگزار بايد از جاى سر انگشتان پاى او بلندتر از چهار انگشت بسته نباشد، بلكه واجب آن است كه جاى پيشانى او از جاى انگشتان پايش پست‌تر از چهار انگشت بسته نباشد.

مسأله ١٠٦٧- در زمين سراشيب كه سراشيبى آن درست معلوم نيست اگر جاى پيشانى‌