مسأله ٢٦٥٨- اگر نذر كند كه كار مباحى را انجام دهد يا ترك نمايد، چنانچه بجاآوردن آن و تركش از هر جهت مساوى باشد، نذر او صحيح نيست، و اگر انجام آن از جهتى بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر كند، مثلا نذر كند غذائى را بخورد كه براى عبادت قوّت بگيرد، نذر او صحيح است، و نيز اگر ترك آن از جهتى بهتر باشد و انسان براى همان جهت نذر كند كه آن را ترك نمايد، مثلا براى اينكه دود مضر است نذر كند آن را استعمال نكند، نذر او صحيح مى‌باشد.

مسأله ٢٦٥٩- اگر نذر كند نماز واجب خود را در جائى بخواند كه بخودى خود ثواب نماز در آنجا زياد نيست، مثلا نذر كند نماز را در اطاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتى بهتر باشد مثلا بواسطه اينكه خلوت است، انسان حضور قلب پيدا مى‌كند، نذر او صحيح است.

مسأله ٢٦٦٠- اگر نذر كند عملى را انجام دهد، بايد همانطور كه نذر كرده بجاآورد، پس اگر نذر كند كه روز اول ماه صدقه بدهد، يا روزه بگيرد، يا نماز اول ماه بخواند، چنانچه قبل از آن روز يا بعد از آن بجاآورد كفايت نمى‌كند. و نيز اگر نذر كند كه وقتى مريض او خوب شد صدقه بدهد، چنانچه پيش از آنكه خوب شود صدقه را بدهد كافى نيست.

مسأله ٢٦٦١- اگر نذر كند روزه بگيرد ولى وقت و مقدار آن را معيّن نكند، چنانچه يك روز روزه بگيرد كافى است، و اگر نذر كند نماز بخواند و مقدار و خصوصيّات آن را معيّن نكند، اگر يك نماز دو ركعتى بخواند كفايت مى‌كند، و اگر نذر كند صدقه بدهد و جنس و مقدار آن را معيّن نكند، اگر چيزى بدهد كه بگويند صدقه داده، به نذر عمل كرده است، و اگر نذر كند كارى براى خدا بجاآورد، در صورتى كه يك نماز يا يك روز روزه بگيرد يا چيزى صدقه بدهد، نذر خود را انجام داده است.

مسأله ٢٦٦٢- اگر نذر كند روز معيّنى را روزه‌بگيرد، بايد همان روز را روزه‌بگيرد، ودر صورتى كه عمداً روزه نگيرد، بايد گذشته از قضاى آن روز كفّاره هم بدهد، و اظهر اين است كه كفّاره‌اش كفاره مخالفت يمين است چنانكه خواهد آمد، بلى در آن روز اختياراً مى‌تواند مسافرت كند و روزه را نگيرد، و چنانچه در سفر باشد لازم نيست قصد اقامه كرده و روزه بگيرد، و در