مسأله ٨١٩- اگر نجس بودن چيزى را فراموش كند و بدن يا لباسش با رطوبت به آن برسد و در حال فراموشى نماز بخواند و بعد از نماز يادش بيايد، نماز او صحيح است، ولى اگر بدنش با رطوبت به چيزى كه نجس بودن آن را فراموش كرده برسد و بدون اينكه خود را آب بكشد، غسل كند و نماز بخواند، غسل و نمازش باطل است مگر اينكه طورى باشد كه به غسل نمودن، بدن نيز پاك شود، و نيز اگر جائى از اعضاء وضو با رطوبت به چيزى كه نجس بودن آن را فراموش كرده برسد و پيش از آنكه آنجا را آب بكشد، وضو بگيرد و نماز بخواند، وضو و نمازش باطل مى‌باشد مگر اينكه طورى باشد كه به وضو گرفتن اعضاء وضو نيز پاك شود.

مسأله ٨٢٠- كسى كه يك لباس دارد، اگر بدن و لباسش نجس شود و به اندازه آب كشيدن يكى از آنها آب داشته باشد، اولى اين است كه بدن را آب كشيده و با لباس نجس نماز بخواند، و جايز است كه لباس را آب كشيده و با بدن نجس نماز بخواند. ولى در صورتى كه نجاست يكى از آنها بيشتر باشد لازم است آن را آب بكشد، ولى چنانچه ديگرى را آب بكشد نمازش صحيح است.

مسأله ٨٢١- كسى كه غير از لباس نجس، لباس ديگرى ندارد، و با لباس نجس نماز بخواند نماز او صحيح است.

مسأله ٨٢٢- كسى كه دو لباس دارد، اگر بداند يكى از آنها نجس است و نداند كدام يك آنها است، چنانچه وقت دارد، بايد با هر دو لباس نماز بخواند، مثلا اگر مى‌خواهد نماز ظهر و عصر بخواند بايد با هر كدام يك نماز ظهر و يك نماز عصر بخواند، ولى اگر وقت تنگ است، با هر كدام نماز بخواند كافى است.

مسأله ٨٢٣- «شرط دوم» لباس نمازگزار بايد مباح باشد، و كسى كه مى‌داند پوشيدن لباس غصبى حرام است يا اينكه از روى تقصير حكم مسأله را نداند، اگر عمداً در آن لباس نماز بخواند، بنابر احتياط باطل است، ولى در چيزهائى كه به تنهائى عورت را نمى‌پوشاند و همچنين چيزهائى كه فعلا نمازگزار آنها را نپوشيده مانند دستمال بزرگ يا لنگى كه در جيب گذاشته شود اگرچه بشود عورت را با آنها پوشانيد، و همچنين چيزهائى كه نمازگزار آنها را پوشيده ولى ساتر مباح ديگرى‌