رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٣٠٧ - شرايط كسانى كه مستحقّ زكاتند

چيزى مخارج سفر خود را فراهم كند، فقط به مقدارى كه به آنجا برسد، مى‌تواند زكاة بگيرد.

مسأله ١٩٤٩- مسافرى كه در سفر درمانده شده و زكاة گرفته، بعد از آنكه به وطنش رسيد، اگر چيزى از زكاة زياد آمده باشد، بايد آن را به حاكم شرع بدهد و بگويد آن چيز زكاة است.

شرايط كسانى كه مستحقّ زكاتند

مسأله ١٩٥٠- كسى كه زكاة مى‌گيرد بايد شيعه دوازده امامى باشد، و اگر انسان كسى را شيعه بداند و به او زكاة بدهد، بعد معلوم شود شيعه نبوده، بايد دوباره زكاة بدهد.

مسأله ١٩٥١- اگر طفل يا ديوانه‌اى از شيعه فقير باشد، انسان مى‌تواند به ولى او زكاة بدهد به قصد اينكه آنچه را مى‌دهد ملك طفل يا ديوانه باشد.

مسأله ١٩٥٢- اگر به ولى طفل و ديوانه دسترسى ندارد، مى‌تواند خودش يا بوسيله يك نفر امين زكاة را به مصرف طفل يا ديوانه برساند، و بايد موقعى كه زكاة به مصرف آنان مى‌رسد نيّت زكاة كند.

مسأله ١٩٥٣- به فقيرى كه گدائى مى‌كند، مى‌شود زكاة داد. ولى به كسى كه زكاة را در معصيت مصرف مى‌كند، نبايد زكاة داد.

مسأله ١٩٥٤- به كسى كه معصيت كبيره را آشكارا بجامى‌آورد يا نماز نمى‌خواند يا شرابخوار است‌هرچند آشكارا نباشد، احتياط واجب آن‌است براى‌امر او به‌معروف ونهى‌از منكر زكاةندهند.

مسأله ١٩٥٥- به كسى كه بدهكار است و نمى‌تواند بدهى خود را بدهد اگرچه مخارج او بر انسان واجب باشد، مى‌شود زكاة داد.

مسأله ١٩٥٦- انسان نمى‌تواند مخارج كسانى را كه مثل اولاد خرجشان بر او واجب است از زكاة بدهد، ولى اگر مخارج آنان را ندهد، ديگران مى‌توانند به آنان زكاة بدهند.

مسأله ١٩٥٧- اگر انسان زكاة را به پسرش بدهد كه خرج زن و نوكر و كلفت خود نمايد اشكال ندارد.

مسأله ١٩٥٨- اگر پسر به كتابهاى علمى دينى احتياج داشته باشد، پدر مى‌تواند براى خريدن آنها به او زكاة بدهد.