مسأله ٢٧٠٨- اگر انسان وصيّت كند كه چيزى از اموالش مال كسى باشد، در صورتى كه آن‌كس آن وصيّت را قبول كند اگرچه قبولش در زمان زنده بودن موصى باشد، آن چيز را بعد از مردن موصى مالك مى‌شود، بلكه ظاهر اين است كه قبول اصلا معتبر نباشد و فقط رد مانع است.

مسأله ٢٧٠٩- وقتى انسان نشانه‌هاى مرگ را در خود ديد، بايد فوراً امانتهاى مردم را به صاحبش برگرداند يا آنكه به آنها اطلاع دهد، و اگر به مردم بدهكار است و موقع دادن آن بدهى رسيده بايد بدهد، و اگر خودش نمى‌تواند بدهد يا موقع دادن بدهى او نرسيده، بايد وصيّت كند و بر وصيّت شاهد بگيرد، ولى اگر بدهى او معلوم باشد، وصيّت كردن لازم نيست.

مسأله ٢٧١٠- كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مى‌بيند، اگر خمس و زكاة و مظالم بدهكار است، بايد فوراً بدهد، و اگر نمى‌تواند بدهد، چنانچه از خودش مال دارد يا احتمال مى‌دهد كسى آنها را ادا نمايد، بايد وصيّت كند، و همچنين است اگر حج بر او واجب باشد.

مسأله ٢٧١١- كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مى‌بيند، اگر نماز و روزه قضا دارد، بنابر احتياط بايد وصيّت كند كه از مال خودش براى آنها اجير بگيرند، بلكه اگر مال نداشته باشد ولى احتمال بدهد كسى بدون آنكه چيزى بگيرد آنها را انجام مى‌دهد، باز هم وصيّت نمايد. و اگر قضاى نماز و روزه او به تفصيلى كه در باب نماز قضا گفته شد، بر پسر بزرگترش واجب باشد، بنابر احتياط بايد به او اطلاع دهد، يا وصيّت كند كه براى او بجاآورند.

مسأله ٢٧١٢- كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مى‌بيند، اگر مالى پيش كسى دارد يا در جائى پنهان كرده است كه ورثه نمى‌دانند، چنانچه بواسطه ندانستن، حقّشان از بين برود، بايد به آنان اطلاع دهد، و لازم نيست براى بچّه‌هاى صغير خود قيّم و سرپرست معيّن كند، ولى در صورتى كه بدون قيّم، مالشان از بين مى‌رود يا خودشان ضايع مى‌شوند، براى آنان بايد قيّم امينى معيّن نمايد.

مسأله ٢٧١٣- وصى بايد عاقل باشد، و احوط اين است كه بالغ نيز باشد، و لازم است وصى مسلمان، مسلمان نيز باشد و در امورى كه راجع به شخص موصى نيست لازم است مورد اطمينان باشد.

مسأله ٢٧١٤- اگر كسى چند وصى براى خود معيّن كند، چنانچه اجازه داده باشد كه هر كدام به تنهائى به وصيّت عمل كنند، لازم نيست در انجام وصيّت از يكديگر اجازه بگيرند، و اگر اجازه‌