رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٢٠٤ - شكهاى صحيح

دو سجده سهو بحاآورد. و نيز بنابر احتياط واجب دو سجده سهو براى ايستادن بى‌جا در اين چهار صورت بجاآورد.

مسأله ١٢٠٩- اگر يكى از شكهاى صحيح براى انسان پيش آيد، بنابر احتياط واجب نبايد نماز را بشكند و بايستى بدستورى كه گفته شد عمل نمايد.

مسأله ١٢١٠- اگر يكى از شكهائى كه نماز احتياط براى آنها واجب است، در نماز پيش آيد، چنانچه انسان نماز را تمام كند احتياط واجب آن است كه نماز احتياط را بخواند و بدون خواندن نماز احتياط، نماز را از سر نگيرد، و اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند نماز را از سر بگيرد، نماز دومش هم باطل است، ولى اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند، مشغول نماز شود نماز دومش صحيح است.

مسأله ١٢١١- وقتى يكى از شكهاى باطل براى انسان پيش آيد و بداند كه اگر به حالت بعدى منتقل شود براى او يقين يا گمان پيدا مى‌شود، جايز نيست با حالت شك نماز را ادامه دهد، مثلا اگر در حال ايستادن شك كند كه يك ركعت خوانده يا بيشتر و بداند كه اگر به ركوع رود به يك طرف، يقين يا گمان پيدا مى‌كند، جايز نيست با اين حال ركوع كند.

مسأله ١٢١٢- اگر اول، گمانش به يك طرف بيشتر باشد، بعد دو طرف در نظر او مساوى شود، بايد به دستور شك عمل نمايد، و اگر اول دو طرف در نظر او مساوى باشد و به طرفى كه وظيفه او است بنا بگذارد، بعد گمانش به طرف ديگر برود، بايد همان طرف را بگيرد و نماز را تمام كند.

مسأله ١٢١٣- كسى كه نمى‌داند گمانش به يك طرف بيشتر است يا هر دو طرف در نظر او مساوى است، بايد به دستور شك عمل كند.

مسأله ١٢١٤- اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى داشته كه مثلا دو ركعت خوانده يا سه ركعت و بنا را بر سه گذاشته ولى نداند كه گمانش به خواندن سه ركعت بوده يا هر دو طرف در نظر او مساوى بوده، بايد نماز احتياط را بخواند.

مسأله ١٢١٥- اگر موقعى كه تشهّد مى‌خواند يا بعد از ايستادن شك كند كه دو سجده را بجاآورده يا نه، و در همان موقع يكى از شكهائى كه اگر بعد از تمام شدن دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مى‌باشد، براى او پيش آيد، مثلا شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت، چنانچه به دستور آن‌