مسأله ٣١٥- كسى كه بول او پى در پى از او خارج مى‌شود، براى هر نمازش بدون اشكال يك وضو كفايت مى‌كند، بلكه اظهر اين است كه يك وضو براى چندين نماز نيز كافى است مگر اينكه محدث به حدث ديگرى گردد، و بهتر آن است كه براى هر نماز يك وضو بگيرد، ولى براى سجده و تشهّد قضا شده و نماز احتياط وضوى ديگرى لازم نيست. و اين چنين است اگر غائط او پى در پى خارج شود و تجديد وضو سخت باشد.

مسأله ٣١٦- كسى كه بول يا غائط پى در پى از او خارج مى‌شود، لازم نيست بعد از وضو فوراً نماز بخواند اگرچه بهتر اين است كه به نماز مبادرت نمايد.

مسأله ٣١٧- كسى كه بول يا غائط پى در پى از او خارج مى‌شود، بعد از وضو گرفتن جايز است كه نوشته قرآن را مس نمايد اگرچه در غير حال نماز باشد.

مسأله ٣١٨- كسى كه بول او قطره قطره مى‌ريزد بايد براى نماز بوسيله كيسه‌اى كه در آن پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مى‌كند، خود را حفظ نمايد، و احتياط واجب آن است كه پيش از هر نماز مخرج بول را كه نجس شده آب بكشد. و نيز كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند، چنانچه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر جلوگيرى نمايد. و احتياط واجب آن است كه اگر مشقّت ندارد، براى هر نماز مخرج غائط را آب بكشد.

مسأله ٣١٩- كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند، در صورتى كه ممكن باشد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرى نمايد بهتر آن است كه جلوگيرى نمايد. بلكه اگر مرض او به آسانى معالجه شود، احوط آن است كه خود را معالجه نمايد.

مسأله ٣٢٠- كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند، بعد از آنكه مرض او خوب شد، لازم نيست نمازهائى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه‌اش خوانده قضا نمايد. ولى اگر در بين وقت نماز مرض او خوب شود، بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند.

مسأله ٣٢١- اگر كسى مرضى دارد كه نمى‌تواند از خارج شدن باد جلوگيرى كند، بايد به وظيفه كسانى كه نمى‌توانند از بيرون آمدن غائط خوددارى كنند عمل نمايد.