رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٢٦٦ - جاهائى كه فقط قضاى روزه واجب است

مسأله ١٦٨٨- اگر زنى شوهر روزه‌دار خودرا اكراه كند كه با او جماع نمايد، واجب نيست كفّاره روزه شوهر را بدهد.

مسأله ١٦٨٩- اگر روزه‌دار در ماه رمضان، زن خود را اكراه به جماع كند و در بين جماع، زن راضى شود، بنابر احتياط واجب بايد مرد دو كفّاره و زن يك كفّاره بدهد.

مسأله ١٦٩٠- اگر روزه‌دار در ماه مبارك رمضان با زن روزه‌دار خود كه خواب است جماع نمايد، يك كفّاره بر او واجب مى‌شود و روزه زن صحيح است و كفّاره هم بر او واجب نيست.

مسأله ١٦٩١- اگر مرد زن خود را يا زن شوهر خود را اكراه كند كه غير جماع كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند بجاآورد، بر هيچ يك از آنها كفّاره واجب نيست.

مسأله ١٦٩٢- كسى كه بواسطه مسافرت يا مرض روزه نمى‌گيرد، نمى‌تواند زن روزه‌دار خود را اكراه به جماع كند، ولى اگر او را اكراه نمايد، كفّاره بر مرد نيز واجب نيست.

مسأله ١٦٩٣- انسان نبايد در بجاآوردن كفّاره كوتاهى كند، ولى لازم نيست فوراً آن را انجام دهد.

مسأله ١٦٩٤- اگر كفّاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را بجانياورد، چيزى بر آن اضافه نمى‌شود.

مسأله ١٦٩٥- كسى كه بايد براى كفّاره يك روز شصت فقير را طعام بدهد، نمى‌تواند به هر كدام از آنها بيشتر از يك مد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد، يا يك فقير را بيشتر از يك مرتبه سير نمايد، و زيادى را از كفّاره حساب نمايد، ولى مى‌تواند براى هر يك از عيالات فقير اگرچه صغير باشند يك مُد به آن فقير بدهد.

مسأله ١٦٩٦- كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته، اگر بعد از ظهر عمداً كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بايد به ده فقير هر كدام يك مُد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد، و اگر نمى‌تواند، سه روز روزه بگيرد.

جاهائى كه فقط قضاى روزه واجب است‌

مسأله ١٦٩٧- در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و كفّاره واجب نيست: