رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٣٧٤ - احكام كفالت

احكام كفالت‌

مسأله ٢٣٣١- كفالت آن است كه انسان متعهّد شود كه هر وقت طلبكار بدهكار را خواست، به دست او بدهد، و به كسى كه اينطور متعهّد مى‌شود كفيل مى‌گويند.

مسأله ٢٣٣٢- كفالت در صورتى صحيح است كه كفيل به هر لفظى اگرچه عربى نباشد يا به عملى به طلبكار بفهماند كه من متعهّدم هر وقت بدهكار خودرا بخواهى، به دست تو بدهم، وطلبكار هم قبول نمايد.

مسأله ٢٣٣٣- كفيل بايد مكلّف و عاقل باشد و او را در كفالت مجبور نكرده باشند و بتواند كسى را كه كفيل او شده حاضر نمايد.

مسأله ٢٣٣٤- يكى از پنج چيز، كفالت را بهم مى‌زند:

اول: كفيل، بدهكار را به دست طلبكار بدهد.

دوم: طلب طلبكار داده شود.

سوم: طلبكار از طلب خود بگذرد.

چهارم: بدهكار بميرد.

پنجم: طلبكار كفيل را از كفالت آزاد كند.

مسأله ٢٣٣٥- اگر كسى به‌زور بدهكار را از دست طلبكار رها كند، چنانچه‌طلبكار دسترسى به او نداشته باشد، كسى كه بدهكار را رها كرده، بايد او را بدست طلبكار بدهد.