رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٣٠٥ - مصرف زكاة

مدرسه‌اى كه علوم دينيّه در آن خوانده مى‌شود و تنظيف شهر و اسفالت راهها و توسعه آنها و مانند اينها.

هشتم- ابن السبيل، يعنى مسافرى كه در سفر درمانده شده. و احكام اينها در مسائل آينده گفته خواهد شد.

مسأله ١٩٣٤- احتياط واجب آن است كه فقير ومسكين بيشتر از مخارج سال خود وعيالاتش را از زكاة نگيرد، و اگر مقدارى پول يا جنس دارد، فقط به اندازه كسرى مخارج يك سالش زكاة بگيرد.

مسأله ١٩٣٥- كسى كه مخارج سالش را داشته، اگر مقدارى از آن را مصرف كند و بعد شك كند كه آنچه باقى مانده به اندازه مخارج يك سال او هست يا نه، نمى‌تواند زكاة بگيرد.

مسأله ١٩٣٦- صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه درآمد او از مخارج سالش كمتر است، مى‌تواند براى كسرى مخارجش زكاة بگيرد، و لازم نيست ابزار كار، يا ملك، يا سرمايه خود را به مصرف مخارج برساند.

مسأله ١٩٣٧- فقيرى كه خرج سال خود و عيالاتش را ندارد، اگر خانه‌اى دارد كه ملك او است و در آن نشسته، يا مال سوارى دارد، چنانچه بدون اينها نتواند زندگى كند اگرچه براى حفظ آبرويش باشد، مى‌تواند زكاة بگيرد، و همچنين است اثاث خانه و ظرف و لباس تابستانى و زمستانى و چيزهائى كه به آنها احتياج دارد، و فقيرى كه اينها را ندارد، اگر به اينها احتياج داشته باشد، مى‌تواند از زكاة خريدارى نمايد.

مسأله ١٩٣٨- فقيرى كه ياد گرفتن صنعت براى او مشكل نيست، بنابر احتياط واجب بايد ياد بگيرد و با گرفتن زكاة زندگى نكند، ولى تا وقتى مشغول ياد گرفتن است، مى‌تواند زكاة بگيرد.

مسأله ١٩٣٩- به كسى كه قبلا فقير بوده و يا اينكه معلوم نباشد فقير بوده يا نه و مى‌گويد فقيرم، اگرچه انسان از گفته او اطمينان پيدا نكند مى‌شود زكاة داد.

مسأله ١٩٤٠- كسى كه مى‌گويد فقيرم و قبلا فقير نبوده، چنانچه از گفته او اطمينان پيدا نشود، احتياط واجب آن است كه به او زكاة ندهند.

مسأله ١٩٤١- كسى كه بايد زكاة بدهد، اگر از فقيرى طلبكار باشد، مى‌تواند طلبى را كه از او