رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٣١٣ - زكاة فطره

زكاة فطره‌

مسأله ١٩٩٩- كسى كه موقع غروب شب عيد، بالغ و عاقل است و فقير و بنده كس ديگر نيست، بايد براى خودش و كسانى كه نان‌خور او هستند، هر نفرى يك صاع كه تقريباً سه كيلو است گندم يا جو يا خرما يا كشمش يا برنج يا ذرّت يا نان و مانند اينها به مستحق بدهد، و اگر پول يكى از اينها را هم بدهد كافى است.

مسأله ٢٠٠٠- كسى كه مخارج سال خود و عيالاتش را ندارد و كسبى هم ندارد كه بتواند مخارج سال خود و عيالاتش را بگذراند فقير است و دادن زكاة فطره بر او واجب نيست.

مسأله ٢٠٠١- انسان فطره كسانى را كه در غروب شب عيد فطر نان‌خور او حساب مى‌شوند بايد بدهد، كوچك باشند يا بزرگ، مسلمان باشند يا كافر، دادن خرج آنان بر او واجب باشد يا نه، در شهر خود او باشند يا در شهر ديگر.

مسأله ٢٠٠٢- اگر كسى را كه نان‌خور او است و در شهر ديگر است وكيل كند كه از مال او فطره خود را بدهد، چنانچه اطمينان داشته باشد كه فطره را مى‌دهد، لازم نيست خودش فطره او را بدهد.

مسأله ٢٠٠٣- فطره مهمانى كه پيش از غروب شب عيد فطر با رضايت صاحبخانه وارد شده و نان‌خور او حساب مى‌شود، بر او واجب است.

مسأله ٢٠٠٤- واجب بودن فطره مهمانى كه پيش از غروب شب عيد بدون رضايت صاحبخانه وارد مى‌شود و مدّتى نزد او مى‌ماند، محل اشكال است اگرچه احوط دادن است، و همچنين است فطره كسى كه انسان را مجبور كرده‌اند كه خرجى او را بدهد.

مسأله ٢٠٠٥- فطره مهمانى كه بعد از غروب شب عيد فطر وارد مى‌شود، بر صاحبخانه واجب نيست، اگرچه پيش از غروب او را دعوت كرده باشد و در خانه او هم افطار كند.

مسأله ٢٠٠٦- اگر كسى‌موقع غروب شب عيد فطر ديوانه‌باشد، زكاة فطره بر او واجب نيست، ولى اگر بيهوش باشد احتياط واجب آن است كه زكاة فطره را بدهد.