رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٣١١ - مسائل متفرقه زكاة

مخارج بردن به آن شهر را بايد از خودش بدهد، و اگر زكاة تلف شود ضامن است، مگر آنكه به امر حاكم شرع برده باشد.

مسأله ١٩٨٥- اجرت وزن كردن و پيمانه نمودن گندم و جو و كشمش و خرمائى را كه براى زكاة مى‌دهد، با خود او است.

مسأله ١٩٨٦- كسى كه «٢» مثقال و «١٥» نخود نقره يا بيشتر از بابت زكاة بدهكار است، بنابر احتياط مستحب كمتر از «٢» مثقال و «١٥» نخود نقره به يك فقير ندهد، و نيز اگر غير نقره چيز ديگرى مثل گندم و جو بدهكار باشد و قيمت آن به «٢» مثقال و «١٥» نخود نقره برسد، بنابر احتياط مستحب به يك فقير كمتر از آن ندهد.

مسأله ١٩٨٧- مكروه است انسان از مستحق درخواست كند كه زكاتى را كه از او گرفته به او بفروشد، ولى اگر مستحق بخواهد چيزى را كه گرفته بفروشد بعد از آنكه به قيمت رساند، كسى كه زكاة را به او داده در خريدن آن بر ديگران مقدّم است.

مسأله ١٩٨٨- اگر شك كند زكاتى را كه بر او واجب بوده داده يا نه و مال زكاةدار موجود باشد، بايد زكاة را بدهد، هرچند شك او براى زكاة سالهاى پيش بوده باشد، و اگر عين تلف شده، زكاتى بر او نيست هرچند از سال حاضر باشد.

مسأله ١٩٨٩- فقير نمى‌تواند زكاة را به كمتر از مقدار آن صلح كند يا چيزى را گرانتر از قيمت آن بابت زكاة قبول نمايد، يا زكاة را از مالك بگيرد و به او ببخشد. ولى كسى كه زكاة زيادى بدهكار است و فقير شده و نمى‌تواند زكاة را بدهد، چنانچه توبه كند، فقير مى‌تواند زكاة را از او بگيرد و به او ببخشد.

مسأله ١٩٩٠- انسان مى‌تواند از زكاة، قرآن يا كتاب دينى يا كتاب دعا بخرد و وقف نمايد، اگرچه بر اولاد خود و بر كسانى وقف كند كه خرج آنان بر او واجب است، و نيز مى‌تواند توليت وقف را براى خود يا اولاد خود قرار دهد.

مسأله ١٩٩١- انسان نمى‌تواند از زكاة ملك بخرد و بر اولاد خود يا بر كسانى كه مخارج آنان بر او واجب است وقف نمايد كه عايدى آن را به مصرف مخارج خود برسانند.

مسأله ١٩٩٢- انسان مى‌تواند براى رفتن به حج و زيارت و مانند اينها از سهم سبيل الله زكاة