رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٤٤٨ - احكام وصيّت

مسأله ٢٧٣٤- اگر كسى بگويد كه ميّت وصيّت كرده فلان مبلغ به من بدهند، چنانچه دو مرد عادل گفته او را تصديق كنند، يا قسَم بخورند و يك مرد عادل هم گفته او را تصديق نمايد، يا يك مرد عادل با دو زن عادله يا چهار زن عادله به گفته او شهادت دهند، بايد مقدارى را كه مى‌گويد به او بدهند، و اگر يك زن عادله شهادت دهد، بايد يك چهارم چيزى را كه مطالبه مى‌كند به او بدهند، و اگر دو زن عادله شهادت دهند، نصف آن را، و اگر سه زن عادله شهادت دهند، سه چهارم آن را به او بدهند، و نيز اگر دو مرد كافر ذمّى كه در دين خود عادل باشند گفته او را تصديق كنند، در صورتى كه ميّت ناچار بوده است كه وصيّت كند و مرد و زن عادلى هم در موقع وصيّت نبوده، بايد چيزى را كه مطالبه مى‌كند به او بدهند.

مسأله ٢٧٣٥- اگر كسى بگويد: من وصى ميّتم كه مال او را به مصرفى برسانم، يا ميّت مرا قيّم بچّه‌هاى خود قرار داده، در صورتى بايد حرف او را قبول كرد كه دو مرد عادل گفته او را تصديق نمايند.

مسأله ٢٧٣٦- اگر وصيّت كند چيزى از مال او براى كسى باشد، و آن كس پيش از آنكه قبول كند يا رد نمايد بميرد، تا وقتى ورثه او وصيّت را رد نكرده‌اند مى‌توانند آن چيز را قبول نمايند، ولى اين حكم در صورتى است كه وصيّت كننده از وصيّت خود برنگردد، و گرنه حقّى به آن چيز ندارند.