از جانب خودت بنواز. خدايا! اين ركعات، هديه من به وليّت و فرزند وليّت و فرزند اوليايت، امام، فرزند امامان، جانشين شايسته، حجّت صاحب الزمان باشد. بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و آن را به ايشان برسان و برترين آرزويم و اميدم به تو و پيامبرت- كه درودهاى خدا بر او و بر همه خاندانش باد- را به من عطا كن».

هنگامى كه از نماز فارغ شدى، اين دعا را بخوان كه دعايى مشهور است و در روزگار غيبت قائم عليه السلام خوانده مى‌شود:[١]

«خدايا! خودت را به من بشناسان كه اگر تو خود را به من نشناسانى، فرستاده‌ات را نخواهم شناخت. خدايا! فرستاده‌ات را به من بشناسان كه اگر فرستاده‌ات را به من نشناسانى، حجّتت را نخواهم شناخت. خدايا! حجّتت را به من بشناسان كه اگر حجّتت را به من نشناسانى، از دينم گم‌راه مى‌شوم.

خدايا! مرا به مرگ جاهلى نميران و قلبم را پس از آن كه هدايتم نمودى، از راه به در مبر. خدايا! همان گونه كه مرا به ولايت كسانى هدايت نمودى كه اطاعتشان را از ميان واليان امر پس از پيامبرت- كه درودهايت بر او و خاندانش باد- واجب نموده بودى تا آن كه واليان امرت: امير مؤمنان، حسن، حسين، على، محمّد، جعفر، موسى، على، محمّد، على، حسن و حجّت قائم، مهدى- كه درودهايت بر همه آنان باد- را ولىّ خود گرفتم، پس مرا بر دينت پايدار بدار و به اطاعتت بگمار و دلم را براى ولىّ امرت نرم بگردان و مرا از آنچه مردمانت را به آن آزمودى، معاف بدار و بر اطاعت از وليّت- كه از مردمت پوشيده‌اش داشتى- استوار بدار كه به اذن تو از ديده مردمت غايب شده و امرت را انتظار مى‌كشد و تو، به علم خود مى‌دانى كه چه هنگام اذن به آشكار كردن كار و رازش به صلاح اوست. پس مرا بر اين امر شكيبا كن تا جلو افتادن آنچه را تو به تأخير مى‌اندازى و به تأخير افتادن آنچه را تو به جلو مى‌اندازى،

[١]. از اين جا تا آخر اين دعا با سند متّصل از ابو عمرو عمرى، نائب امام زمان در مصباح المتهجّد شيخ طوسى آمده است كه ما آن را در ذيل عنوان« دعاى معرفت».( از فصل هفتم) آورده‌ايم( ر. ك: ص ٣٦١ ح ١٠٩١).