دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٣ - ٣/ ١ دعا براى امام در عيدهاى چهارگانه«دعاى ندبه»

خويشاوندى و سابقه در دين، از او پيش‌تر بود و نه كسى در منقبت، به او مى‌رسيد.

او گام در قدمگاه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى‌نهاد [و راه او را مى‌رفت‌] و در راه تأويل قرآن، مى‌جنگيد و در راه خدا از ملامت هيچ ملامتگرى بيم نداشت.

در راه خدا، خون سران عرب را ريخت و دلاورانشان را كشت و گرگ‌هاى آنان را از هم دريد و در دل‌هايشان كينه‌هايى از بدر و خيبر و حنين و جز آنها بر جاى نهاد. آن گروه نيز بر دشمنى با او همدست شدند و به جنگ با او روى آوردند، تا آن كه او با عهدشكنان [در جنگ جمل‌] و ستمگران [در صفّين‌] و بيرون‌روندگان از دين (نهروانيان) جنگيد و آنان را كشت.

و چون روزگارش سر آمد و شقى‌ترينِ مردم- كه از نگون‌بخت‌ترينِ پيشينيان، پيروى مى‌كرد- او را به شهادت رساند، فرمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره هدايتگران، يكى پس از ديگرى، اطاعت نشد و امّت، بر دشمنى با او و همدستى بر قطع رَحِم پيامبر صلى الله عليه و آله و دور ساختن فرزندانش اصرار داشتند، مگر اندكى كه به رعايت حقّ پيامبر صلى الله عليه و آله در باره آنان، وفا كردند.

پس شمارى كشته شدند، شمارى به اسارت رفتند، و شمارى، از وطن خويش تبعيد شدند، و قلم تقدير الهى بر آنان جارى شد، آن گونه كه اميد پاداش نيكو از آن رَوَد؛ كه زمين، از آنِ خداوند است و به هر كس از بندگانش كه بخواهد، به ميراث مى‌دهد و سرانجام، از آنِ تقواپيشگان است و پروردگار ما، منزّه است. همانا وعده پروردگارمان شدنى است و خداوند، وعده‌اش را خلاف نخواهد كرد و او ارجمند و حكيم است.