ركعت مى‌نشينى و مى‌گويى:[١] « «ستايش، ويژه خدايى است كه فرزندى نگرفت و همتايى در فرمان‌روايى ندارد و نه از سر خوارى و زبونى سرپرستى دارد، و او را چندان كه بايد بزرگ بدار».

اى ساز و برگ من در مدت [عمر] من! اى همراه من در سختى‌ام! اى ولىّ نعمتم! اى فريادرسم به گاه اشتياق و روى آوردنم! اى كاميابىِ حاجتم! اى نگهدار من در غيابم! اى مواظب من در تنهايى! اى مونس من در بى‌كسى‌ام!

تو پوشانده زشتى‌هايم هستى، پس تو را سپاس و تو درگذرنده از لغزش‌هايم هستى، پس تو را سپاس و تو دستگيرِ افتادن‌هاى منى، پس تو را سپاس. بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و زشتى‌ام را بپوشان و هراس را از دلم بيرون كن و از لغزشم درگذر و از جرمم روى بگردان و [مانند و] جزو بهشتيان از بدى‌هايم درگذر كه همين را به ايشان صادقانه وعده داده‌اى».[٢]

هنگامى كه از نماز و دعا فارغ شدى، سوره‌هاى «حمد»، «توحيد»، «معوّذتين (فلق و ناس)»، «كافرون»، «قدر» و نيز «آية الكرسى» را هفت مرتبه مى‌خوانى و

[١]. در الإقبال آمده است: ابو العباس احمد بن على بن نوح- كه رضوان خدا بر او باد- گفت: ابو احمد محسن بن‌عبد الحكم شجرى برايم روايت كرد، و آن را از روى كتابش نوشتم. او گفت: من اين را از كتاب ابو نصر جعفر بن محمّد بن حسن بن هيثم استنساخ كردم. و گفت: از روى كتاب ابوالقاسم حسين بن روح- كه رضوان خدا بر او باد- صادر شده است كه: نماز روز بيست و هفتم رجب دوازده ركعت است، و در هر ركعت، هر سوره‌اى كه مقدور است خوانده شود، و بعد بنشيند و سلام دهد، و در ميان دو ركعت بگويد: الحمد للَّه؛ سپاس تنها از آن خداست ....

[٢]. الإقبال در پايان گفته است: وقتى از نماز و دعا فارغ شدى، و هر يك از سوره‌هاى:« حمد»،« قل هو اللَّه أحد»،« قل يا أيّها الكافرون»،« قل أعوذ بربّ الفلق»،« قل أعوذ بربّ النّاس»،« إنا أنزلناه فى ليلة القدر» و« آية الكرسى» را هفت بار خواندى، مى‌گويى:« اللّهمّ اللَّه اللَّه ربّى لا اشرك به شيئاً؛ خداوندا! خدا خدا، پروردگار من است، و من هيچ چيزى را شريك او قرار نمى‌دهم». اين را هفت بار بگو و بعد هر چه دوست دارى دعا كن.