دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٧ - ٢/ ٤ دعايش هنگام عبور از وادى السلام

٢/ ٣: دعايش نزد كعبه‌

١٠٤٩. كتاب من لايحضره الفقيه‌- به نقل از عبد اللَّه بن جعفر حميرى-: از محمّد بن عثمان عمرى- خدا از او خشنود باد- پرسيدم: صاحب اين امر را ديده‌اى؟ گفت: آرى، و آخرين بار، او را نزد خانه خدا ديدم كه مى‌فرمود: «خدايا! آنچه را به من وعده داده‌اى، به انجام رسان».

محمّد بن عثمان- خدا از او خشنود باد و خشنودش كند- گفت: و او را- درودهاى خدا بر او باد- ديدم كه در مستجار[١] به پرده‌هاى كعبه درآويخته و مى‌فرمايد: «خدايا! به دست من‌[٢] از دشمنانت‌[٣] انتقام بگير».[٤]

٢/ ٤: دعايش هنگام عبور از وادى السلام‌

١٠٥٠. دلائل الإمامة: على بن محمّد كه سند حديث توصيف قائم عليه السلام را به امير مؤمنان مى‌رساند: گويى او را مى‌بينم كه از وادى السلام گذشته و سوار بر اسبى دست و پا سفيد- كه پيشانى‌اش مى‌درخشد- به سوى مسجد سهله مى‌رود و دعا مى‌خواند و مى‌فرمايد: «بى گمان و بى ترديد، خدايى جز خداوند نيست از سر باور و راستى! خدايى جز خداوند نيست از سر تعبّد و بندگى! خدايى جز خداوند نيست! خدايا! اى ياور هر مؤمن تنها! اى خواركننده هر گردنكش لجباز! آن هنگام كه راه‌ها

[١]. مستجار، جايى از ديوار پشت كعبه و روبه‌روى در آن، اندكى قبل از ركن يمانى است كه در آن جا ايستادن وخود را به كعبه چسباندن و دعا كردن، مستحب است.

[٢]. در منبع اصلى به جاى« به دست من»« براى من» آمده؛ ولى ما مطابق با نسخه بحار الأنوار ترجمه كرديم.

[٣]. نسخه كمال الدين به جاى« دشمنانت»،« دشمنانم» دارد.

[٤]. كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ٢ ص ٥٢٠ ح ٣١١٥، كمال الدين: ص ٤٤٠ ح ٩ و ح ١٠، الغيبة، طوسى: ص ٢٥١ ح ٢٢٢، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٠ ح ٢٣.