انجام به بركتْ گره خورده و شب‌ها و روزهايش در كرامتْ پيچيده شده است، براى من آن را به گونه‌اى برگزين كه رام شود و به اختيارم درآيد و ايّامش به كامم آيد. خدايا! يا فرمانم بده تا فرمان پذيرم يا باز دار تا باز ايستم. خدايا! گزينه با خير و عافيت را از تو به رحمتت مى‌خواهم».

سپس دسته‌اى از دانه‌هاى تسبيح را بگيرد و حاجتش را از دل بگذرانَد و دانه‌هاى تسبيح را بشمارد، اگر عدد آنها زوج بود، به معناى «انجام بده» و اگر فرد بود، به معناى «انجام نده» است، يا عكس اين حالت را فرض كند[١].[٢]

١١٠٩. بحار الأنوار: از پدرم شنيدم كه از استادش، شيخ بهايى- كه خدا ضريحش را منوّر كند- نقل مى‌كرد كه او از استادانش شنيده كه قائم عليه السلام در باره استخاره با تسبيح فرموده است: «آن را مى‌گيرد و بر پيامبر و خاندانش- كه درودهاى خدا بر او و ايشان باد- سه بار صلوات مى‌فرستد و [بخشى از] تسبيح را در دست مى‌گيرد و دانه‌ها را دوتا دوتا مى‌شمرد. اگر در پايان، يكى ماند، يعنى انجام بده و اگر دوتا ماند، يعنى انجام نده».

٩/ ٣: استخاره مصرى‌

١١١٠. فتح الأبواب: حاشيه‌اى بر كتاب مصباح [المتهجّد، اثر شيخ طوسى‌] به خط خودم ديدم كه اكنون به ياد ندارم چه كسى آن را برايم روايت كرده و يا از كجا نقل كرده‌ام؛ ولى متنش اين است: استخاره مصرى از مولايمان حجّت صاحب الزمان: «در دو برگه جدا مى‌نويسى:

" گزيده خدا و پيامبرش براى فلان كس فرزند فلان زن"، و در يكى از آنها مى‌نويسى:

" انجام بده" و در ديگرى مى‌نويسى:" انجام نده" وآن دو را در دو گلوله گِلى مى‌گذارى و در

[١]. در الذكرى آمده است: از جمله استخاره با عدد است كه در قرن‌هاى گذشته پيش از زمان سيّد بزرگوار، رضى الدين محمّد بن محمّد آوى حسينى بست نشين مشهد مقدس- كه رضوان خدا بر او باد- رواج نداشت، و ما آن و همه رواياتش را از او، از جمعى از مشايخمان، از شيخ بزرگوار فاضل جمال الدين بن مطهّر، از پدرش- كه رضوان خدا بر او باد- از سيد رضى الدين، از صاحب امر- عليه الصلاة والسلام-، روايت مى‌كنيم.

[٢]. منهاج الصلاح: ص ٢٣٠، الذكرى: ص ٢٥٣، المصباح، كفعمى: ص ٥١٥، بحار الأنوار: ج ٩١ ص ٢٤٨ ح ٢.