١٠٨٨. جمال الاسبوع: نماز حجّت، قائم آل محمّد عليه السلام دو ركعت است كه در هر ركعت، سوره حمد را مى‌خوانى تا به‌ «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» برسى، آن را صد مرتبه مى‌گويى و سپس سوره حمد را تا پايان قرائت مى‌كنى و پس از آن سوره توحيد را يك مرتبه مى‌خوانى‌[١] و پس از نماز مى‌گويى: «خدايا! بلا بزرگ شده، و نهان، آشكار شده و پرده، كنار رفته و زمين، تنگ گشته و آسمان، [از باريدن‌] بخل ورزيده است.[٢] و اى خداى من! شِكوه‌ها و دردها را نزد تو مى‌آورند و تكيه‌گاه در سختى و راحتى، تويى.

خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست؛ كسانى كه ما را به اطاعتشان‌

[١]. دستور اين نماز در دو جاى ديگر آمده است. نخست در نماز حاجتى كه از ناحيه مقدسه وارد شده و مرحوم‌طبرسى در كتاب كنوز النجاح آن را آورده است و سيد ابن طاووس در مهج الدعوات( ص ٣٥١) از آن نقل مى‌كند و ما آن را در بخش« ادعيه مأثور از قائم عليه السلام»، آورده‌ايم. اين دعا مربوط به عصر غيبت صغراست( ر. ك: ص ٣٠١ ح ١٠٩٨) و دومين مورد، در دستور نماز مسجد جمكران وارد شده است، با اين فرق كه در آن جا چون مسجد بوده، دستور خواندن نماز تحيّت نيز داده شده است.( ر. ك: ج ٣ ص ٥٩) اين دعا مربوط به دوران پس از غيبت صغرا و زمان شيخ صدوق است. بنا بر اين، نمازى را كه سيّد ابن طاووس در اين جا آورده، از همان نماز حاجتى كه در كنوز النجاح آمده، اقتباس نموده است. اين مطلب از سياق نمازهاى آمده در اين بخش معلوم مى‌شود؛ زيرا هر كدام داراى شأن صدور بودند و به معصوم نسبت داشته‌اند. سيّد، سند آنها را آورده و اين جا چنين كارى نكرده است. دعايى هم كه بعد از اين نماز پيشنهاد كرده است، دعاى فرج« عظم البلاء» است كه در آغاز بخش« ادعيه مأثور از قائم عليه السلام» آورديم و اين دعا، نماز ندارد و از سوى ديگر، نماز حاجت نقل شده در كنوز النجاح دعاى ديگرى دارد كه با عبارت« اللَّهم ان أطعتك فالمحمدة لك ...» شروع مى‌شود( ر. ك: ص ٢٩٥ ح ١٠٩٥)

نتيجه آن كه، نماز و دعايى كه در اين جا، توصيه شده، تركيبى مأثور ندارد؛ ولى هر كدام به طور جداگانه مأثور هستند و تركيب اين نماز و دعا، ابتكار سيّد است.

[٢]. در متن عربى، واژه« السماء» بدون فعل مناسب آن آمده است و به نظر مى‌رسد فعل« منعت» جا افتاده باشدكه در اين صورت، با متن مشهور همين دعا شبيه مى‌شود كه در آينده، به عنوان اوّلين دعاى مأثور از امام مهدى عليه السلام خواهد آمد( ر. ك: ص ٢٩٥ پانوشت ح ١٠٩٥).