آن را به شيوه استخاره به رقاع همراه با نماز دانسته است. اين روايت در صورت صحّت سند، مى‌تواند نقل‌ها و ديگر استخاره‌هاى منسوب به قائم عليه السلام را بى‌اعتبار كند؛ امّا طريق طبرسى به حميرى، مرسل است. متن گزارش چنين است:

عن محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر الحميرىّ أنّه كتب إلى الحجّة عليه السلام:

وسَأَلَ عَنِ الرَّجُلِ يَعرِضُ لَهُ الحاجَةُ مِمّا لا يَدرى أن يَفعَلَها أم لا، فَيَأخُذُ خاتَمَينِ فَيَكتُبُ فى أحَدِهِما: «نَعَم افعَل» وفِى الآخَرِ: «لا تَفعَل» فَيَستَخيرُ اللَّهَ مِراراً، ثُمَّ يَرى‌ فيهِما، فَيُخرِجُ أحَدَهُما فَيَعمَلُ بِما يَخرُجُ، فَهَل يَجوزُ ذلِكَ أم لا؟ وَالعامِلُ بِهِ وَالتّارِكُ لَهُ أهُوَ مِثلُ الاستِخارَةِ أم هُوَ سِوى‌ ذلِكَ؟

فَأَجابَ عليه السلام: الَّذى سَنَّهُ العالِمُ عليه السلام فى هذِهِ الاستِخارَةُ بِالرُّقاعِ وَالصَّلاةِ.[١]

سؤال: كسى كه برايش كارى پيش آيد و نداند چه كند و دو مُهر بر مى‌دارد، در يكى «بله انجام بده» و در ديگرى «انجام نده» مى‌نويسد و چندين بار از خدا طلب خير مى‌كند و سپس به آن دو مى‌نگرد و يكى را بيرون مى‌كشد و به هر چه كه آمد، عمل مى‌كند، آيا اين كار، جايز است يا نه، و آيا عمل كننده و يا عمل نكننده به آنچه بيرون آمده، مانند كسى است كه استخاره كرده است يا مانند آن نيست؟

جواب: سنّتى كه عالم عليه السلام در اين موقعيت‌ها بنا نهاده است، استخاره با برگه‌ها [ى شش‌گانه‌] و نماز استخاره است.

گفتنى است استخاره ذات الرقاع، بهترين نوع استخاره است كه گونه‌هاى متفاوتى دارد و ما معتبرترين آنها را از الكافى همراه بيان علّامه مجلسى در پانوشت مى‌آوريم.[٢]

[١]. ر. ك: ج ٤ ص ١٩٦ ح ٦٩٠.

[٢]. ثقة الاسلام كلينى گويد: غَيرُ وَاحِدٍ عَن سَهلِ بنِ زِيَادٍ عَن أَحمَدَ بنِ مُحَمَّدٍ البَصرِىِّ عَنِ القَاسِمِ بنِ عَبدِ الرَّحمَنِ الهَاشِمِىِّ عَن هَارُونَ بنِ خَارِجَةَ عَن أَبِى عَبدِ اللَّه عليه السلام قَالَ: إِذَا أَرَدتَ أَمراً فَخُذ سِتَّ رِقَاعٍ فَاكتُب فِى ثَلَاثٍ مِنهَا: بِسمِ اللَّه الرَّحمَنِ الرَّحِيمِ خِيَرَةً مِن اللَّه العَزِيزِ الحَكِيمِ لِفُلَانِ بنِ فُلانَةَ افعَله و فِى ثَلَاثٍ مِنهَا: بِسمِ اللَّه الرَّحمَنِ الرَّحِيمِ خِيَرَةً مِنَ اللَّه العَزِيزِ الحَكِيمِ لِفُلَانِ بنِ فُلَانَةَ لَا تَفعَل ثُمَّ ضَعهَا تَحتَ مُصَلَّاكَ ثُمَّ صَلِّ رَكعَتَينِ فَإِذَا فَرَغتَ فَاسجُد