١٠٥٥. مصباح المتهجّد- در ذكر دعاى پيش از نماز عيد فطر-: بيرون آمدنت را با دعا آغاز كن تا آنگاه كه همراه امام به نماز درآيى. آن گاه مى‌گويى: «خدايا! به سوى تو رو كردم و كارم را به تو سپردم و بر تو توكّل كردم. خدا را به بزرگى مى‌ستايم به خاطر به راه آوردن ما. خدا بزرگ‌تر و معبود و مولاى ماست. خدا را به بزرگى مى‌ستايم به خاطر سرپرستى‌اش نسبت به ما و نيكويى آزمونى كه از ما كرد. خدا بزرگ‌تر است، او كه ولىّ انتخاب كننده ماست.

خدا بزرگ‌تر است، صاحب اختيارمان كه ما را هستى داد. خدا بزرگ‌تر است، او كه ما را آفريد و راست و استوار كرد. خدا بزرگ‌تر است، صاحب اختيارمان كه ما را پديد آورد.

خدا بزرگ‌تر است، او كه با قدرتش ما را هدايت كرد. خدا بزرگ‌تر است، او كه دينش را به ما هديه داد. خدا بزرگ‌تر است، كسى كه ما را از آزمون دشوارش آسوده نهاد. خدا بزرگ‌تر است، كسى كه ما را براى اسلام برگزيد. خدا بزرگ‌تر است، كسى كه ما را با اسلام بر غير ما برترى بخشيد. خدا بزرگ‌تر است و چيرگى‌اش نيز بزرگ‌تر است. خدا بزرگ‌تر و برهانش بالاتر است. خدا بزرگ‌تر و دورى‌اش از عيب و نقص نيز با شكوه‌تر است. خدا بزرگ‌تر و احسانش قديم‌تر است. خدا بزرگ‌تر و اركانش پيروزمندتر است. خدا بزرگ‌تر و جايگاهش والاتر است. خدا بزرگ‌تر است و شأنش بالاتر است. خدا بزرگ‌تر و ياور كسى است كه از او يارى بخواهد. خدا بزرگ‌تر و صاحب مغفرت براى كسى است كه استغفار مى‌كند. خدا بزرگ‌تر و كسى است كه آفريد و صورت داد. خدا بزرگ‌تر و كسى است كه مى‌ميرانَد و به قبر مى‌بَرَد. خدا بزرگ‌تر و كسى است كه هر گاه بخواهد [مردگان را] بر مى‌انگيزد. خدا بزرگ‌تر و پاك‌تر و آشكارتر از هر چيزى است. خدا بزرگ‌تر است و صاحب اختيار مردم و خشكى و درياست. خدا بزرگ‌تر است، هر اندازه كه چيزى خدا را تسبيح كند و بزرگ بدارد و همان گونه كه خداوند دوست دارد، بزرگ داشته شود.

خدايا! بر محمّد، بنده، فرستاده، پيامبر، برگزيده، دوست، همراز، امين، نجيب، گزيده‌