دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨ - دو تعارض با سنت

مَا جَعَلَ اللَّهُ عز و جل بَسطَ اللِّسانِ وَ كَفَّ اليَدِ وَ لكِن جَعَلَهُمَا يُبسَطانِ مَعاً وَ يُكَفّانِ مَعاً.[١]

خدا عز و جل زبان را براى گشودن (گفتن) و دست را براى بستن (كار نكردن) نيافريده است؛ بلكه بايد اين دو (زبان و دست) با هم، گشوده و با هم، بسته شوند.

عبد الرحمان بن ابى ليلى مى‌گويد: هنگام برخورد با سپاه شام، از على عليه السلام شنيدم:

أَيُّهَا المُؤمِنُونَ إِنَّهُ مَن رَأَى عُدواناً يُعمَلُ بِهِ وَ مُنكَراً يُدعى‌ إِلَيهِ فَأَنكَرَهُ بِقَلبِهِ فَقَد سَلِمَ وَ بَرِئَ وَ مَن أَنكَرَهُ بِلِسانِهِ فَقَد أُجِرَ وَ هُوَ أَفضَلُ مِن صاحِبِهِ وَ مَن أَنكَرَهُ بِالسَّيفِ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِىَ العُليا وَ كَلِمَةُ الظَّالِمِينَ هِىَ السُّفلَى‌ فَذلِكَ الَّذِى أَصابَ سَبيلَ الهُدَى‌ وَ قامَ عَلَى الطَّريقِ وَ (نُوِّرَ) نَوَّرَ فى قَلبِهِ اليَقينُ.[٢]

اى مردم مؤمن! هر كس ستمى را كه به كار گرفته مى‌شود، يا منكرى را كه مردم به آن دعوت مى‌شوند، ببيند و آن را به دل انكار كند، سالم مى‌ماند و گناهى بر او نيست. و كسى كه به زبان انكار كند، پاداش الهى دارد و مقامش از اوّلى بهتر است، و كسى كه با شمشير به انكار برخيزد تا شعار توحيد، بلند شود و شعار ستمكاران، پست گردد، او كسى است كه به راه رستگارى رسيده و بر راه خدا قيام نموده و نور يقين در دلش روشن گشته است.

و در حديثى ديگر، بكر بن محمّد از امام صادق عليه السلام نقل كرده است:

أَيُّهَا النَّاسُ آمروا (اومُرُوا) بِالمَعرُوفِ وَ انهَوا عَنِ المُنكَرِ فَإِنَّ الأَمرَ بِالمَعرُوفِ وَ النَّهىَ عَنِ المُنكَرِ لَم يُقَرِّبَا أَجَلًا وَ لَم يُبَاعِدا رِزقا.[٣]

اى مردم! امر به معروف و نهى از منكر كنيد. امر به معروف و نهى از منكر، اجَلى را نزديك نساخته‌اند و روزى‌اى را دور نكرده‌اند.

بى‌ترديد، مدلول احاديث امر به معروف و نهى از منكر- كه تنها شمار اندكى از

[١]. الكافى: ج ٥ ص ٥٥ ح ١.

[٢]. نهج البلاغة: حكمت ٣٧٩.

[٣]. تفسير القمّى: ج ٢ ص ٣٦، بحار الأنوار: ج ٩٧ ص ٧٣ ح ١٠.