بازمانده و گمان‌ها از درك ژرفاى چگونگىِ پيدايش شگفتى‌هاى گوناگون و آشكار و نوپديد برآمده از قدرتت دور افتاده و به شناخت درخشش پرتو آذرخش‌هاى آسمانى‌ات نرسيده‌اند.

خدايا! اى حركت دهنده حركت‌ها و آغازگر فرجام همه پايان‌ها و بيرون كشنده چشمه‌هاى روياننده گياهان تازه در هر گوشه و كرانه! اى كه دل سخت تخته‌سنگ‌هاى استوار را مى‌شكافى و آبى زلال را براى زندگى آفريدگان بيرون مى‌كشى و حيوان و گياه را از آن زنده مى‌گردانى و آنچه از سخنان نهان و اشاره‌اى و درونى [و حتّى‌] به زبان مورچگان در انديشه‌هاى پنهانشان مى‌گذرد، مى‌دانى!

اى كه فرشتگان هفت‌آسمان در برابر شكوه زيبايىِ گفتار سترگ برآمده از عزّت جبروتىِ ملكوت فرمان‌روايى‌اش، او را تسبيح و تهليل و تقديس و تكبير گفته و به سجده افتاده‌اند! اى كه ستارگان فروزان، به گرداگرد پايندگى جاويدش مى‌چرخند و پرتوافشانى و نورانى مى‌كنند! اى كه شمار زندگان و مردگان را مى‌دانى! بر محمّد و خاندان محمّد- بهترينِ مردمان- درود فرست و برايم فلان كار و فلان كار را بكن».[١]

٨/ ٧: دعا براى مردان و زنان با ايمان‌

١١٠١. مهج الدعوات‌- به نقل از مجموعه دعاهاى مستجاب-:[٢] دعاى امام فرزانه، حجّت عليه السلام:

«خداى من! به حقّ كسى كه با تو مناجات مى‌كند و به حقّ كسى كه تو را در خشكى و دريا مى‌خواند، منت بگذار، بر مردان و زنان فقير باايمان، به ثروت و توانگرى، و بر بيماران زن و مرد باايمان، به شفا و تن‌درستى، و بر مردان و زنان باايمان زنده، به لطف و كرم، و بر مردان و زنان مؤمن از دنيارفته، به آمرزش و رحمت، و بر مردان و زنان مؤمن غريب، به‌

[١]. البلد الأمين: ص ٣٤٩، المصباح، كفعمى: ص ٣٥٤.

[٢]. آغاز اين متن- كه در عبارت سيد نقل شده- چنين است:« در مجموعه دعاهاى اجابت شده پيامبر و ائمّه عليهم السلام ديدم كه مجموع آنها كمتر از يك هشتم و قريب يك ششم كل دعا بود. آغازش اين دعاى اجابت شده بود: خداوندا! اميد به خودت را در قلبم القا كن. در آخر آن چنين آمده بود: دعاى امام عالم حجّت عليه السلام اين بود: خداى من! به حقّ كسى كه با تو مناجات مى‌كند ...».