دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٣ - ١/ ٧ دعاى امام عسكرى عليه السلام

ناآرام دينجويان بتابان و او را به برترين درجه كسانى از پيروان پيامبران كه عدالتت را برپا مى‌كنند، برسان.

خدايا! كسى را كه براى بازگشتش به دامان محبّتت بهره‌اى نداده‌اى، به دست او خوار كن و نيز هر كس را كه به دشمنى با او برخاسته و بخواهد بر ضدّ دينت آتش‌افروزى كند، با سنگ كوبنده سرش را نشانه بگير و [بدين وسيله‌] او را خوار و كارش را پراكنده ساز و براى كسى كه خونخواه و قدرتى ندارد و به خاطر تو با دور و نزديك دشمنى كرده، خشم بگير و اين را نه از سر منّت او بر تو، بلكه از سر منّت تو بر او مى‌كنى.

خدايا! همان گونه كه او خود را به خاطر تو هدف تير دورافتادگان [از هدايت‌] كرد و خون خود را به خاطر تو و براى دفاع از حريم مؤمنان بذل كرد و شرّ سركشان از دينْ‌برگشته شكّاك را به خودشان باز گردانْد تا آن جا كه معصيت‌هاى آشكار به نهانگاه خزيدند و آنچه را دانشمندان به پسِ پشت خود افكنده بودند- با آن كه از ايشان پيمان گرفته شده بود كه آن را براى مردم روشن كنند و نپوشانند- آشكار شد، و به توحيد در اطاعتت فرا خواند و اين كه همتايى- كه كارش بر كار تو چيره شود-، براى تو از ميان آفريده‌هايت نگيرند و در اين راه، تلخى ناراحتى را به خاطر تو با دل و جان، ذره ذره مى‌چشد و اندوه او را فرا مى‌گيرد و از پيشامدهاى سهمگين، به ناله و فغان مى‌آيد و غُصّه‌هاى گلوگير و غير قابل تحمّل را كه از نگرش به يكى از كارهايت كه دستش به تغيير آن و باز گرداندن آن به [عرصه‌] محبّتت نمى‌رسد، فرو مى‌بَرَد. پس خدايا! پشتش را به يارى‌ات محكم بدار و دستش را بلند و قوى بدار تا در راندن آنان كه در قُرُقگاه تو مى‌چرخند، كوتاه نماند و با تأييدات خودت، قدرتش را گسترش ده و ما را از انس با او دور مكن و آرزويش را كه به سامان آوردن همه همكيشانش و پيدايىِ عدالت در امّتش است، ناكام مگذار.