دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣ - شواهد ديدگاه دوم

جداست.

امام خمينى رحمه الله با اشاره به اين ديدگاه مى‌فرمايد:

استكبار، وقتى كه از نابودى مطلق روحانيت و حوزه‌ها مأيوس شد، دو راه را براى ضربه زدن انتخاب نمود: يكى راه ارعاب و زور، ديگرى، راه خدعه و نفوذ.

در قرن معاصر، وقتى حربه ارعاب و تهديد، چندان كارگر نشد، راه‌هاى نفوذ، تقويت گرديد. اوّلين و مهم‌ترين حركت، القاى شعار «جدايى دين از سياست» است كه متأسّفانه اين حربه در حوزه روحانيت تا اندازه‌اى كارگر شده است، تا جايى كه دخالت در سياست، دون شأن فقيه و ورود در معركه سياسيّون، تهمت وابستگى به اجانب را به همراه مى‌آورد .... ضربات روحانيت ناآگاه و آگاه وابسته، به مراتب، كارى‌تر از اغيار بوده و هست.

در شروع مبارزات اسلامى، اگر مى‌خواستى بگويى: شاه خائن است، بلافاصله جواب مى‌شنيدى كه شاه شيعه است! ترويج تفكّر «شاه، سايه خداست» و يا «با گوشت و پوست نمى‌توان در مقابل توپ و تانك ايستاد» و اين كه «ما مكلّف به جهاد و مبارزه نيستيم» و يا «جواب خون مقتولين را چه كسى مى‌دهد؟» و از همه شكننده‌تر، شعار گم‌راه‌كننده «حكومت قبل از ظهور امام زمان عليه السلام باطل است»، و هزاران «إن قلت» ديگر، مشكلات بزرگ و جان‌فرسايى بودند كه نمى‌شد با نصيحت و مبارزه منفى و تبليغات، جلوى آنها را گرفت. تنها راه حل، مبارزه و ايثار و خون بود.[١]

شواهد ديدگاه دوم‌

در اين جا لازم است به احاديثى كه به عنوان شاهد و دليل ديدگاه دوم (اختصاص تشكيل حكومت دينى به عصر حضور)، مورد استناد قرار مى‌گيرند، اجمالًا اشاره و توضيحات لازم ارائه گردد:

[١]. صحيفه امام: ج ٢١ ص ٢٧٨( پيام امام به مراجع اسلام، ٣/ ١٢/ ٦٧).