دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٧ - ٦/ ٧ دعاى پگاه«دعاى عهد»

مرده‌شان و از پدر و مادر و فرزندانم و از سوى خودم، درودها و سلام‌هايى به وزن عرش خدا و گستره كلمات او و نهايت رضايتش و به تعداد آنچه كتابش به شمار آورده و علمش به آن احاطه دارد، برسان.

خدايا! امروز و در هر روز، عهد و پيمانى و بيعتى را كه براى او به گردن دارم، تجديد مى‌كنم.

خدايا! همان گونه كه مرا به اين شرافت، گرامى داشتى و با اين فضيلت، برترى بخشيدى و به اين نعمت، ويژه ساختى، بر مولا و سرورم، صاحب الزمان درود فرست و مرا از ياران و پيروان و مدافعان او قرار بده و مرا از شهيدان پيش رويش كه به خواست خود و نه به اكراه در صف او درآمده‌اند، قرار بده؛ صفى كه آن را در كتابت توصيف كرده و گفته‌اى: «صفى كه گويى بنيادى به هم پيوسته [و استوار] است» و در اطاعت تو و اطاعت پيامبرت و خاندان او- كه سلام بر ايشان باد-. خدايا! اين بيعت با او، تا روز قيامت در گردنم هست»[١].[٢]

٦/ ٧: دعاى پگاه «دعاى عهد»

١٠٨١. مصباح الزائر: ذكر عهدى كه در روزگار غيبت به آن امر شده است: از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود: «هر كس خداى متعال را چهل بامداد با اين عهد بخواند، از ياران قائم ما خواهد بود و اگر پيش از ظهور بميرد، خداى متعال، او را از قبرش بيرون مى‌آورد و در برابر هر كلمه اين دعا، هزار حسنه به او مى‌دهد و هزار بدى از او محو مى‌كند؛ و متن آن اين است:" خدايا! پروردگار نور بزرگ! پروردگار

[١]. علّامه مجلسى مى‌گويد: در برخى كتاب‌هاى قديمى يافته‌ام كه پس از اين دعا، دست راستش را بر دست چپش بزند.

[٢]. المزار الكبير: ص ٦٦٢، مصباح الزائر: ص ٤٥٤، بحار الأنوار: ج ١٠٢ ص ١١٠.